ทั้งที่รู้ว่าภาพตรงหน้านั้นจะทำให้ตัวเองเจ็บปวดมากแค่ไหน แต่สายตาเจ้ากรรมของฉันมันก็ยังทรยศต่อความรู้สึกของตัวเอง ไม่ยอมละสายตาเสมองไปทางไหนสักที มันยังคงจับจ้องไปยังสองร่างที่นัวเนียกันอยู่ โดยที่ฉันทำได้เพียงแค่ยืนกัดริมฝีปากตัวเองแน่นจนแทบจะห้อเลือดด้วยความน้อยใจ พร้อมกับมือที่กำเอาไว้จนเล็บจิกเข้าไปในเนื้อที่ฝ่ามือ แต่น่าแปลกตรงที่ฝ่ามือนั้น มันกลับไม่รู้สึกเจ็บเลยสักนิด อาจจะเป็นเพราะว่าความเจ็บปวดที่มีทั้งหมดมันได้ไปกระจุกอยู่ที่ก้อนหัวใจจนหมดแล้ว
และถึงแม้ฉันจะเจ็บปวดมากแค่ไหน แต่ฉันก็ยังฝืนที่จะเอ่ยเรียกชื่อเขาเบาๆ ออกไป เพราะยังหวังอยู่ลึกๆ ภายในใจว่า ฉันอาจจะยังมีค่าในสายตาของเขาอยู่บ้าง
แต่ปฏิกิริยาที่เขาตอบกลับมาคือการนิ่งเฉยต่อเสียงเรียกของฉัน ฉันรู้ดีว่าเขาได้ยินแน่ๆ แต่เขากลับทำเป็นไม่ได้ยินและทำเหมือนกับฉันเป็นธาตุอากาศ เขาที่สนใจเพียงแต่เธอคนนั้นเท่านั้น เขาทำยังกับว่าโล
