“ยัยขี้แย เห็นไหมหน้าเลอะหมดเลย” เขาเอ่ยแซวด้วยน้ำเสียงอบอุ่น ก่อนจะยื่นนิ้วมือเรียวมาเช็ดคราบน้ำตาบนใบหน้าสวย
“อย่างนั้นเฮียก็ไปหาคนสวยๆ สิคะ” ฉันออกอาการงอนเขาทันที
“หาไม่ได้แล้ว ไม่มีใครสวยกว่านี้แล้ว” เขาปากหวานใส่ พร้อมกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น
“เยอะแยะถมถืด” ฉันเชิดหน้าใส่เขา
“ก็อยากได้แค่คนนี้ คนเดียวเท่านั้น” เขายังคงปากหวานใส่ฉันอย่างต่อเนื่อง
“ไม่เชื่อหรอก อย่างคนระดับท่านเซบาสเธีย จะไม่มีสาวๆ ดาหน้ามาให้เลือกเลยหรอ” ฉันลองหยั่งเชิงถาม แต่ใจกลับเต้นตุ๊บๆ ต๊อมๆ กลัวคำตอบที่เขาจะตอบกลับมา
“อืมมม ก็มีนะ” ฉันหน้าง้อทันทีเมื่อได้ยินคำตอบ มันก็ต้องแน่อยู่แล้ว ไม่น่าหาเรื่องถามให้เจ็บใจเองเลย แต่ในขณะที่ฉันกำลังจะตอบโต้กลับไป...
“แต่....ไม่มีใครทำให้ ‘รัก’ ได้เท่ากับคนที่อยู่ตรงหน้านี้ได้เลย” เมื่อสิ้นประโยคที่ออกจากปากของเขา คำที่ฉันรอคอยก็ออกมา ฉันอึ้งกับสิ่งที่ฉันได้ยินโดยที่ไม
