สิ้นเสียงเรียกจากหน้าประตู สีหน้าแต่ละคนคือ...
พี่กิต : (*0*)
ฉัน : (-///-)
คุณเซฟ : (-*-)
“จังหวะนรกอีกแล้วกู” ฉันได้ยินเสียงพี่กิตงึมงำกับตัวเอง ในขณะที่ยืนก้มหน้าทำตัวไม่ถูก
“มึงนี่นะ วันนี้ก้าวตีนข้างไหนออกนอกบ้านมาห๊ะ!! ถึงได้ขัดกูจริงๆ ” เป็นคุณเซฟที่เอ่ยออกมาอย่างหัวเสีย
ส่วนฉันที่ตอนนี้นั่งซบหน้าเข้ากับต้นคอของคุณเซฟนิ่ง เพื่อหนีอาย ที่ทำอะไรไม่ระวังจนมีคนมาเห็นเข้าจนได้
“มีอะไร!!” น้ำเสียงเข้มดุดันเอ่ยออกไปถามลูกน้องคนสนิท
“คือจะมาบอกว่าโทรศัพท์ได้แล้วครับนาย ผมกลัวว่านายจะรอนานเลยรีบมาบอก” ลูกน้องคนสนิทเอ่ยถึงเหตุผลที่เข้ามาขัดจังหวะแบบไม่ได้ตั้งใจ
สายตาเขาที่จ้องไปยังลูกน้อง ถ้าเป็นมีด คงจะเฉือนคนตรงหน้าออกเป็นชิ้นๆ ไปแล้ว
“เอาเข้ามาสิ” เขาเอ่ยบอก ในขณะที่ยังให้ฉันนั่งคร่อมเขาอยู่เหมือนเดิม
“ฮะ..เฮีย ปล่อยเอลิซให้นั่งดีๆ ก่อนไหมคะ ถ้าพนักงานมาเห็นเขาจะเอาไปนินทาได
