ฉันสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อเรียกสติของตัวเองให้กลับมา ก่อนจะรีบเก็บของเข้ากระเป๋าสะพาย แล้วจูงมือคนร่างโตให้เดินตามออกมา
“ไปกันเถอะค่ะ เอลิซหิวแล้ว” ฉันบอกเขาโดยที่ไม่ได้หันไปมองหน้าเขาเลย เพราะฉันไม่อยากให้เขาเห็นดวงตาที่มีน้ำใสๆ คลอจนขอบตาแดง
เขากระชับมือฉันแน่นเพื่อปลอบใจ และส่งสัญญาณบอกเป็นนัยๆ ว่าเขาอยู่ตรงนี้เสมอ
ฉันยิ้มออกมาบางๆ ด้วยความรู้สึกขอบคุณเขาจากใจจริง แล้วนำหน้าพาเขาเดินไปเลือกร้านอาหาร
ฉันเลือกร้านอาหารร้านหนึ่ง สไตล์อาหารเป็นแบบที่ฉันกับพ่อแม่ชอบกิน อาจจะเป็นเพราะฉันยังไม่สามารถที่จะสลัดความรู้สึกคิดถึงท่านทั้งสองได้หมด เลยทำได้แค่ทำในสิ่งที่เคยทำกับพวกท่านเพื่อเป็นการเยียวยาหัวใจดวงน้อยๆ ของตัวเอง
“เอานี่ นี่ นี่ นี่ แล้วก็นี่ ค่ะ” ฉันจิ้มไปที่เมนูที่อยากกิน เพื่อบอกกับพนักงานที่มารับออเดอร์
“เฮียเอาอะไรเพิ่มไหมคะ” ฉันหันไปถามเขา
“เอาคนนี้” เขาชี้มาที่ฉันแล้วพูดห
