ฉันมองไปยังเคาน์เตอร์บาร์อีกครั้ง ก่อนจะตัดสินใจหันไปบอกเขาว่า...
“เฮียค่ะ เอลิซขอลงไปข้างล่างนะคะ”
“จะลงไปทำไมคนเยอะแยะ อยู่บนนี้สบายๆ ดีกว่าไหมคะ” เขาเอ่ยโดยที่ไม่ได้เงยหน้าขึ้นมามองหน้าฉัน
“แต่เฮียพาเอลิซมาเปิดหูเปิดตา ถ้าไม่ให้เอลิซลงไปสนุกข้างล่าง แล้วเฮียจะพาเอลิซมาทำไม” ฉันบอกไปตามความเป็นจริง
“งั้นรอเฮียเคลียร์เอกสารตรงนี้เสร็จก่อนนะ เดี๋ยวเฮียพาลงไป” เขาตอบกลับโดยที่ใบหน้าคมก็ยังไม่เงยหน้าขึ้นมามองฉัน ยังคงวุ่นกับเอกสารบนโต๊ะ
“แต่เอลิซจะลงไปเดี๋ยวนี้ ตอนนี้เลยค่ะ” ฉันเดินมายังหน้าโต๊ะทำงานของเขา แล้วกอดอกรอคำตอบ เพราะเริ่มไม่พอใจและร้อนใจกับสิ่งที่ตัวเองกำลังสงสัยอยู่
เขาเงยหน้าขึ้นมามองฉัน ด้วยใบหน้าที่อ่อนลง ก่อนจะหยิบโทรศัพท์เพื่อโทรเรียกพี่กิตให้เป็นคนพาฉันลงไป
ฉันเดินตามที่กิตลงมาเรื่อยๆ พร้อมกับจำทางเผื่อว่าเบื่อจะได้ขึ้นมาเองได้โดยที่ไม่ต้องให้พี่กิตหรือลูกน้องเขาไปร
