เสียงเรียกทุ้มนุ่มที่ดังมาจากด้านหลัง
“เอ่อ...คุณ...คุณใช่คนที่ไปร้านขายยาของผมใช่หรือเปล่าครับ” เสียงนั้นเอ่ยเรียก พร้อมกับใช้นิ้วมือสะกิดที่ไหล่ของฉัน
‘โอ๊ยยยยย ใครอีกล่ะเนี้ย แล้ววันนี้ฉันจะได้รู้ความจริงไหม’ ฉันได้แต่มองบนและก่นด่าในใจ แต่ด้วยความที่ฉันรู้สึกคุ้นกับเสียงที่เรียกเหมือนเคยได้ยินที่ไหนมาก่อน จึงอดไม่ได้ที่จะหันไปมอง
แม่จ้าวว!!..หล่อมากกก แล้วก็ คุ้นมากกกก ภาพแรกที่ฉันเห็นเขาหล่อกระแทกใจ หน้าตานี่คือสเปคสาวๆ เลย ฉันอึ้งไปสักพัก ก่อนที่ความรู้สึกคุ้นหน้ามากจะกลับมาอีกครั้ง ฉันพยายามนึก ปกติถ้าหล่อขนาดนี้แล้วฉันเคยเจอกันฉันต้องจำได้แน่นอน แต่เอ....
“ผมมาคินทร์ไงครับ เภสัชมาคินทร์ไงจำได้ไหมครับ” เขาบอกถึงชื่อ เพื่อทบทวนความจำของฉัน
“เอ่อ ขอโทษทีนะคะ คุณจะจำคนผิดหรือเปล่าคะ” ฉันถามเขากลับ เพราะเมื่อมองแล้วฉันจำไม่ได้จริงๆ
เขามองฉันด้วยสายตาเศร้าลงเล็กน้อย
“ถ้าแบบนี้ละคร
