สายตาเหยียดหยามที่ผมเห็นตั้งแต่เด็ก ถูกส่งมาจากบรรดาพี่น้องต่างแม่ของผม และประโยคดูถูกที่ผมได้ยินจนชินก็ลอยตามมา
“นึกว่าใครไอ้ลูกเมียน้อยนี่เอง / คริคริ ไม่รู้จะมาทำไมและเมื่อไรจะพากาฝากอีกตัวไปด้วยก็ไม่รู้” เสียงน้องชายต่างมารดาเอ่ยขึ้น พร้อมกับเสียงของพี่สาวอีกคนเอ่ยสำทับ ท่าทางยียวนกวนประสาทของพวกมันผมชินสะแล้ว มีแต่คำพูดพวกมันที่ทิ่มแทงใจผมนั่นแหละที่ทำยังไงก็ไม่ชิน ผมจึงทำได้แค่กัดปากกำหมัดแน่นอดทนเอาไว้
สายตาอาฆาตถูกส่งไปยังคนปากหมาที่ว่าผมแล้วกระทบไปยังแม่ของผม
“มองหน้ากูหรอไอ้ลูกเมียน้อย คนอย่างมึงจะทำอะไรกูได้” น้ำเสียงเกรี้ยวกราดตอบกลับมาเมื่อเห็นแววตาโรจน์ด้วยแรงอาฆาตที่จ้องมองไปยังพวกมัน
“พอกันได้แล้ว เมื่อมาแล้วก็รายงานมาสิสิ่งที่ฉันให้ไปทำ ได้เรื่องยังไงบ้าง” คนที่นั่งตรงกลางผู้เป็นประมุขของบ้านและเป็นพ่อของผมเอ่ยถามหาความคืบหน้า
“ไม่มีอะไรจะรายงานครับ” ผมตอบกลับไปตามควา
