ผมคิดตามแล้วทิ้งตัวลงบนโซฟาแบรนด์หรูที่อยู่ภายในห้องทำงาน ก่อนจะปิดเปลือกตาลงเพื่อผ่อนคลายไฟอารมณ์ให้เบาบาง ก่อนจะคิดทบทวนว่าทำไม...
ถ้าทุกอย่างที่เป็นเรื่องราวเกี่ยวกับเธอมันมักจะทำให้ผมแทบคลั่ง ผมที่เป็นคนสุขุมเยือกเย็น รอบคอบ กลายเป็นคนไม่มีเหตุผลขึ้นมาทันที ถ้าเรื่องนั้นมันเกี่ยวกับเธอ...เอลิซ
และคำตอบของทุกคำถามที่ผมเฝ้าถามตัวเองนั่นก็คือ... ‘ผมรักเธอมาก’
ผมนั่งสงบสติอารมณ์ตัวเองสักพัก ก่อนสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วหยัดตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง
“โธ่นาย...ผมบอกแล้วไงใจเย็นๆ ก่อน” กิตกุลีกุจอทันทีเมื่อเห็นท่าทางของผมที่กำลังเดินไปที่ประตูเพื่อออกไป
“เออน่า...ตามกูมา กูไม่ทำอะไรมันหรอก กูจะไปตามเมียกูกลับแค่นั้น” ผมบอกกับลูกน้องที่ยืนทำหน้าเครียด เพราะกลัวว่าผมจะอาละวาดจนพังที่นี่ราบเป็นหน้ากลอง...หึ มันคิดได้ไง ที่นี่มันของของผม ผมจะทำลายทำไม
ผมเดินนำหน้าลูกน้องจนลงมาถึงชั้นล่าง...
