กิตที่เกร็งตัวรอลุ้นอารมณ์ของเจ้านายอยู่นั้น ถึงกับโล่งใจขึ้นเมื่อได้ยินเสียงสวรรค์จากผู้ที่เป็นเจ้านาย...
“เออ ถ้างั้นก็แล้วไป” เขาปล่อยมือออกจากคอเสื้อของลูกน้องคนสนิท ก่อนจะทำเป็นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทั้งที่ความจริงแล้วเขาก็ไม่ใช่ไม่เชื่อคำพูดของลูกน้อง แต่จะให้ทำไงได้ก็คนมันหึงนี่หว่า...
ฟู่~~
เสียงพ่นลมหายใจของกิตถูกทอดถอนออกมาเบาๆ ด้วยความโล่งใจ เกือบซวยแล้วไม่ล่ะ กิตได้แต่คิดอยู่ในใจ
“งั้นมึงก็รีบออกไปได้ล่ะแม่งขัดจังหวะกูจริงๆ” เขาบ่นลูกน้องอย่างหัวเสียเล็กน้อยก่อนจะส่ายหัวไปมาเบาๆ
“อ่อ...แล้วก็มึงไปบอกให้แม่บ้านมาเก็บกวาดห้องทำงานกูด้วยล่ะ” เขาเอ่ยปากสั่งลูกน้องอีกครั้งด้วยท่าทางเข้มขรึม
แต่ฉันรู้ดีว่าในใจของเขาตอนนี้คืออายมากกกกก ฉันได้แต่สมน้ำหน้าเขาอยู่ในใจ ก็เล่นหึงไม่ดูตาม้าตาเรือดีนัก หน้าแตกยับไปเลยไหมเนี้ย...ฮ่าๆๆ
"ไม่ต้องเป็นกังวลครับนาย ผมได้ให้แม่บ้านที่นี่จัด
