เรน่ายังคงเกาะแขนผมแจ ทั้งที่ผมก็พยายามสลัดเธอให้หลุดออกจากท่อนแขน แต่มือแม่งยังเหนียวแน่นยังกับปลาหมึก!!
เรน่าที่หันหน้าไปมองที่เอลิซพร้อมกันกับผม เอ่ยถามขึ้นมาว่า...
“who is that...นั่นใครคะเซฟ”
และก่อนที่ผมจะทันได้ตอบ เสียงแหลมก็สวนกลับมาทันที
“wait...wait เดี๋ยวนะหรือว่า...” ตากลมโตของเรน่าเบิกโพลงขึ้นทันที ที่เหมือนกับว่าเพิ่งนึกอะไรออก พร้อมกับหันมาเขย่าแขนจนตัวผมโงนเงนไปตามแรงของเธอ
“เออ” ผมตอบกลับไป ไอ้นี่มันยิ่งปากมากอยู่ด้วย
“wow... fate (เวรกรรม) ” เรน่าพูดออกมาด้วยท่าทางตื่นเต้น
“ใช้คำว่า destiny (พรหมลิขิต) ดีกว่าไหม” ผมจ้องไปที่ใบหน้าของคนที่อยู่ข้างๆ ไม่รู้ว่ามันพูดผิดเพราะตื่นเต้น หรือตั้งใจจะกวนตีนผม
ผมที่มัวแต่ปวดประสาทกับคนข้างๆ จนลืมไปเลยว่ายังมีสายตาแข็งกร้าวไม่พอใจเป็นอย่างมากจากคนร่างบางที่อยู่ตรงข้าม คอยส่งมาทิ่มแทงผมโดยที่ผมไม่รู้ตัว
พรึ่บ!! ฟิ้ววว~~
“ร้อ
