ฉันที่เริ่มกลับมาลังเลอีกครั้ง แต่ความลังเลนั้นก็ถูกทำลายด้วยเพียงประโยคเดียว...
“อย่าลืมนะจ๊ะ...หนูเรน่า ว่าหนูเป็นผู้หญิงคนเดียวที่ป้าจะรับเข้าเป็นลูกสะใภ้” แม่ของเขาย้ำคำพูดให้กำลังใจและความหวังกับฉันอีกครั้ง
“ค่ะขอบคุณคุณป้ามากนะคะ เรน่าขออนุญาตวางสายก่อนนะคะ เรน่าจะได้เตรียมตัวไปหาเซฟค่ะ” ฉันเอ่ยตัดบทเพราะตอนนี้ความรู้สึกหลากหลายที่เริ่มประดังประเดเข้ามาในโสตประสาทของฉันเต็มไปหมด ทั้งความรู้สึกสุขใจเมื่อนึกถึงอนาคตที่ฉันจะสมหวังร่วมกับเขา แต่อีกความรู้สึกหนึ่งก็รู้สึกผิดที่ฉันไม่ได้บอกความจริงกับท่านไปตรงๆ ว่าเรื่องจริงนั้นเป็นมายังไง
นั่นก็เป็นเพราะว่าฉัน... ‘กลัว’ ... ฉันกลัวจะเสียโอกาสในการครอบครองเขาไป ในเมื่อแม่ของเขาหยิบยื่นโอกาสนี้มาให้ ฉันก็ต้องคว้ามันเอาไว้และใช้มันให้ดีที่สุด แม้ว่าพวกท่านจะยังไม่รู้เรื่องจริงเกี่ยวกับการหมั้นระหว่างฉันกับเขา ว่ามันคือสิ่งที่ฉันพูดเองเออเ
