ณ คฤหาสน์ท่านหญิงเธซ่า
หลังจากที่ท่านหญิงเธซ่าพาเนื้อนวลกลับมายังคฤหาสน์ของตนเองแล้ว อาการสั่นเทาเอาแต่ร้องไห้อยู่ตลอดเวลาของเนื้อนวล มันทำให้คนอย่างท่านหญิงเธซ่าที่ทั้งรักและเอ็นดูเด็กสาวคนนี้อดปวดใจไม่ได้
เมื่อนึกย้อนกลับไปในช่วงขณะที่กำลังเดินกลับ ในเวลาที่เนื้อนวลกำลังหวาดกลัวและร้องไห้อยู่นั้น ท่านหญิงเธซ่าอย่างเธอกลับทำได้เพียงโอบกอดปลอบประโลมเด็กสาวเท่านั้น ร่างเล็กที่ไร้เดียงสาแต่เกือบต้องมาสิ้นชีพตายคากรงเล็บของพญามัจจุราชอย่างเซบาสเธียหลานชายแท้ ๆ ของเธอ มันช่างไม่ยุติธรรมกับเด็กสาวเสียเลยในความรู้สึกของเธอ
เสียงสะอื้นที่ช่างดูน่าเวทนาถูกปล่อยออกมาเป็นระยะ มันช่างกัดกินเข้าไปถึงหัวใจของหญิงสูงวัยอย่างเธอ จนทำให้ดวงตาที่เริ่มจะขุ่นมัวจากอายุที่มากขึ้นเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำใสเพราะสงสารคนในอ้อมกอดจับใจ
จนกระทั่ง...
เมื่อทั้งสองเดินทางมาถึงยังคฤหาสน์อันเป็นที่พำนักของเธอ ก็เป็นจัง
