เขานอนกึ่งนั่งสายตาจับจ้องไปที่แล็ปท็อปที่อยู่ในมือ โดยที่ท่อนบนไม่ได้ใส่อะไร ทำให้เห็นผ้าพันแผลรอบเอว
“นายท่านทานข้าวต้มก่อนนะคะแล้วค่อยทานยา อีกเดี๋ยวป้าจะเช็ดตัวให้นะคะ” ป้าเสริมเอ่ยขณะที่วางถ้วยข้าวต้มไว้ด้านข้างที่นอน
เขาเหลือบตามองมาที่ฉัน ก่อนจะส่งสายตาเป็นสัญญาณให้ป้าเสริมออกไป เหมือนป้าเสริมจะรับรู้ได้ถึงพลังสายตาอำมหิตคู่นั้น จึงรีบเดินออกไปจากห้องอย่างไว
“รีบทานสิค่ะ ป้าเสริมจะได้มาเช็ดตัวให้คุณ” ฉันเอ่ยดักคอเพราะรู้ว่าเขามีเจตนาอะไร
“เอลิซ ป้อนผมหน่อยได้ไหม ผมยังเจ็บแผลอยู่เลย” เขาส่งเสียงอ่อนมาที่ฉัน
“หึ คนเจ็บแผลอะไร จะมาจับแล็ปท็อปทำงานอยู่แบบนี้ค่ะ” ฉันกระแหนะกระแหนเขาไปอย่างอดหมั่นไส้ไม่ได้
เขาโยนแล็ปท็อปที่อยู่ในมือทิ้งทันที ก่อนจะหันมาส่งสายตาอ้อนวอนมาที่ฉัน ฉันได้แต่ลอบยิ้มในความเจ้าเล่ห์ของเขา ก่อนจะเดินไปนั่งลงข้างๆ เขา แล้วป้อนข้าวต้มที่อยู่ในมือจนหมด เมื่อเขาก
