ประโยคที่เขาเอื้อนเอ่ยบอกออกมา ยังคงดังก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทและอบอวลอยู่ในหัวใจที่กำลังสั่นไหว ฉันเงยหน้ามองเขาด้วยความรู้สึกเต็มตื้น ข้างในหัวใจมันพองโตคับแน่นเต้นระรัวจนแทบจะกระเด็นกระดอนออกมานอกอก
ฉันทำได้เพียงกอดตอบเขากลับไป ใบหน้าซุกเข้ากับอกแกร่งหนาแน่นแข็งแรง ที่ให้ความอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก น้ำตาที่ค่อยๆ ซึมออกมาเปื้อนเปรอะไปที่ชุดนอนของเขาจนเขารู้สึกได้
“ร้องไห้ทำไมค่ะ..” เขาถามด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้ม
“รังเกียจที่จะเป็นเมียเฮียหรอ” น้ำเสียงเขาดูเป็นกังวล
ฉันซุกหน้าอยู่กับที่ โดยที่ไม่ได้เงยหน้าขึ้นมามองเขาเลย...
“ถ้าไม่รังเกียจก็เงยหน้ามาบอกเฮียหน่อยได้ไหม ว่าตกลงเป็นเมียเฮียไหมคะ” เขาพยายามดันตัวฉันให้เงยหน้าขึ้นมาสบตากับเขา
ฉันยังคงนิ่ง แม้น้ำตาจะแห้งเหือดไปบ้างแล้ว แต่กลับมีบางสิ่งที่ทำให้ฉันต้องหยุดคิด หลายสิ่งหลายอย่างในความคิดของฉันมันชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ โดยเฉพาะความรู้สึ
