ดวงตาที่โรยราไปตามอายุและความเสียใจ เริ่มมีน้ำตาใสเอ่อคลอออกมา เธอทำได้เพียงเงยหน้าขึ้นเพื่อทำให้หยาดน้ำตาไหลกลับลงไปที่เดิม
ก่อนที่ความหลังจะพรั่งพรูเข้ามาในโสตประสาทที่ยังมีความทรงจำอัดแน่นอยู่...
เธอนึกย้อนไปอีกครั้ง ถึงเหตุการณ์หลังจากวันนั้น เธอเองก็ตกลงรับอุปการะเนื้อนวล ท่ามกลางความไม่เห็นด้วยของใครหลาย ๆ คน แต่เพราะว่ามันเป็นสิ่งที่เธออยากทำ จึงไม่มีใครที่จะสามารถทัดทานเธอได้ เธอเฝ้าฟูมฟักชุบเลี้ยงถนอมเด็กน้อยมาเสมือนลูกแท้ ๆ ในไส้ ถึงแม้ว่าสามีเธอในตอนนั้นจะไม่เห็นด้วยกับการที่เธอรับเลี้ยงเด็กคนนี้ แต่เพราะเขานั้นรักเธอมาก เขาจึงไม่ได้ขัดขวางอะไร นอกจากตามใจและคอยช่วยเหลือในสิ่งที่ตัวเธอต้องการ
ส่วนเนื้อนวลเองนั้นก็เป็นเด็กที่รู้ความมาโดยตลอด เพราะนอกจากจะไม่ดื้อไม่ซนแล้ว ยังว่านอนสอนง่าย ให้ทำอะไรก็ทำ ให้เรียนอะไรก็เรียน ไม่เคยมีปากมีเสียงหรือถกเถียงให้รู้สึกเหนื่อยใจ การกระทำ
