พูดจบผมก็หันหลังเดินจากไปทันที โดยไม่สนใจว่าผู้หญิงที่อยู่ตรงนี้จะร้องไห้เสียใจมากขนาดไหน
ผมรีบก้าวเท้าเดินไปหาผู้หญิงอันเป็นที่รักของผม ด้วยหัวใจที่วูบไหว เพียงแค่คิดว่าจะมีใครมาพรากเธอไปผมก็แทบจะคลั่งตายอยู่แล้ว
ใจผมที่กำลังร้อนรุ่มกับสิ่งที่เพิ่งได้ยินมา บวกกับเธอที่กำลังเสียใจเพราะคำพูดทำร้ายจิตใจของคนที่ได้ชื่อว่าเป็นเพื่อนของผม มันทำให้ผมยิ่งรู้สึกผิดต่อเธอมากขึ้นไปอีก จนความรู้สึกห่วงหาอาทรที่มีต่อเธอนั้นยิ่งเพิ่มพูนมากจนอยากจะรีบเข้าไปโอบกอดปลอบประโลมให้เธอหายเศร้า
แต่เมื่อผมได้มาเห็นไอ้กิตลูกน้องคนสนิทกำลังกอบกุมมือน้อยๆ ของเมียผมอยู่!! ภาพตรงหน้ามันกลับทำลายความรู้สึกห่วงใยที่ผมมี เหลือไว้เพียงแค่ความโกรธของผมที่อัดอั้นมาจากเหตุการณ์เมื่อครู่ ที่ถูกเร่งเร้าจนพุ่งทะลุถึงจุดเพดานที่ไม่อาจจะสามารถกักกลั้นเอาไว้ได้แล้ว...
--- เรน่า Talk ---
หลังจากที่ฉันโดนปฏิเสธแบบไม่เหลือเยื่อ
