Aziz Cihan
"Karım o benim!" dedim, öfkeyle yerimden fırlarken. Yumruklarım öyle sıkıydı ki, karşımdaki sırıtarak karıma bakan adamı vurmak için bekliyordu. Gözüm hiçbir şey görmüyordu artık. Sadece Emir'in üstüne yürüdüm. O ise bir adım geri çekilirken yüzüme şaşkın bir ifadeyle baktı.
Arka planda Yusuf'un “Yok artık…” dediğini duydum ama umurumda bile değildi. Gözlerim Emir’deydi. Ve... karımda. Bize doğru yaklaşan, tepsiyi titretmeden, zarif bir şekilde taşıyan Marin’de.
“Emin misin? O değildir belki, karıştırmış olmayasın,” dedi Emir hala karıma gözlerini dikip. Bir an olsun çekmedi bakışlarını. Bu bakış… beni delirtmeye yetti.
“Çek gözlerini karımın üstünden!” dedim dişlerimi sıkarak. Sesim neredeyse boğuk bir hırıltı gibiydi. “Ne demek emin misin? Benimle dalga mı geçiyorsun? Ben
