Marin
“Ben buradayım, Marin…” dedi Aziz Cihan, sesi yumuşak ama kararlıydı. “Yalnız değilsin. Artık değilsin.”
Onun bana sarılmasıyla irkildim; bedenim bir anlık refleksle tepki verdi ama belli etmedim. O ruh halinde değildim. Normalde olsa, başka bir zaman, başka bir zeminde, bu kadar yakınlaşmasına izin dahi vermezdim. Bana dokunmaması gerektiğini söylerdim, belki iterdim bile. Ama şimdi… yapamıyordum. Gücüm yoktu. Cesaretim de. Kolum kanadım kırılmış gibiydi. Zaten kırıktı oysa ki.
Bana en son İlhan bu kadar yakın olmuştu. Dans ederken partnerlerimle temas kuruyordum ama bu yalnızca işimdi. Hiçbiri gerçek değildi. Hayatım, varlığım, nefesim sadece İlhan’laydı. Onun gidişinden sonra hiçbir şey gerçek olmamıştı. Ben de olmamıştım.
Omuzlarımdaki yük ağırdı. Artık taşıyamıyordum. Ayakla
