Marin
Yaman’ın sonunda Meryem’i kaçıracağını biliyordum. Bu gidiş, öyle alelade bir gidiş değildi. Ardı sıra kapıdan çıkarken Yaman’ın gözlerinde gördüğüm şey, öfke ya da isyan değil; saf, dokunulmamış, masum bir aşktı. Ve ben, bu aşk uğruna her şeyi göze alabilecek kadar gözü kara bir adam görmüştüm onun gözlerinde. Onların düştüğü durum, elbette ki beni üzüyordu… ama en çok da Aziz için içim yanmıştı. Gözümle gördüm; babasının, annesinin, halasının karşısında dimdik durmaya çalıştı. Yaman’ı savunmak istedi ama ortak bir düşüncenin olmadığı bir yerde tek başına ne kadar güçlü kalabilirdi ki?
Sessizce izledim onları. Yanına gitmek istedim aslında. Ona sarılmak, “yalnız değilsin” demek istedim. Ama o anki konuşmaların akışına müdahale etmek de istemedim. Ama sonra Aziz ne istediğini bilen
