“แก่”

1532 Words

หลายวันต่อมา… วันนี้ขนมมาเรียนตามปกติเหมือนทุกวัน หลังเลิกคลาสเธอก็เพิ่งแยกกับมีนาที่หน้าอาคารเรียน อากาศช่วงบ่ายยังร้อนอบอ้าวอยู่เล็กน้อย แต่ท้องฟ้ากลับสว่างโล่งเหมือนวันสบาย ๆ ที่ไม่มีอะไรต้องเร่งรีบ วันนี้อาจารย์ยกคลาส ทำให้เธอเลิกเรียนตั้งแต่บ่ายสอง ต่างจากวันอื่นที่มักต้องอยู่จนค่ำและเรียกรถกลับบ้านเสมอ เธอจึงตัดสินใจเดินตรงไปยังป้ายรถเมล์หน้ามหาวิทยาลัยทันที หวังจะประหยัดค่าใช้จ่ายเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่สะสมได้ในแต่ละวัน ขนมมาหยุดยืนอยู่ใต้หลังคาป้ายรถที่มีนักศึกษาคนอื่นรออยู่ประปราย ก่อนจะทรุดตัวนั่งลงบนม้านั่งเหล็กเย็น ๆ แล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเลื่อนดูหน้าจอเพื่อฆ่าเวลา เสียงรถวิ่งผ่านไปมาเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ลมอ่อน ๆ พัดปลายผมให้ไหวเบา ๆ ทุกอย่างดูธรรมดาเหมือนวันทั่ว ๆ ไป กระทั่งโทรศัพท์ในมือสั่นขึ้น ชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอทำให้เธอชะงักไปทันที เพราะเป็นคนที่เธอคิดว่า… คงไม่มีวันเป็นฝ่ายติดต่อมาก่อน “ฮะ… ฮัลโหล” เธอกรอกเสียงรับสายอย่างไม่มั่นใจนัก “เงยหน้า แล้วหันซ้าย” เสียงทุ้มเรียบนิ่งดังมาตามสาย ขนมขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะทำตามโดยอัตโนมัติ สายตาเธอไปหยุดอยู่ที่รถเก๋งสีขาวคันหนึ่งซึ่งจอดอยู่ริมถนน ไฟหน้ากำลังกะพริบเป็นจังหวะเหมือนส่งสัญญาณ หัวใจเธอเต้นแรงขึ้นโดยไม่รู้ตัว “มาขึ้นรถ” เสียงของเขาดังขึ้นอีกครั้ง เหมือนเป็นคำสั่งที่ไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ ขนมนั่งนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ท่ามกลางเสียงรถเมล์ที่กำลังแล่นเข้ามาใกล้ป้าย ก่อนที่สุดท้ายเธอจะลุกขึ้นอย่างไม่รู้ตัวแล้วเดินตรงไปยังรถเก๋งสีขาวคันนั้น ประตูฝั่งข้างคนขับถูกปลดล็อกไว้แล้วเหมือนเขาคาดการณ์การตัดสินใจของเธอได้ล่วงหน้า เธอเปิดประตูขึ้นไปนั่งอย่างเงียบ ๆ กลิ่นหอมอ่อนของน้ำหอมผู้ชายและความเย็นจากแอร์ในรถทำให้บรรยากาศแตกต่างจากความวุ่นวายด้านนอกทันที “คาดเข็มขัดด้วย” เขาพูดขึ้นโดยไม่หันมามอง “อะ… อืม” ขนมพยักหน้ารับเบา ๆ ก่อนจะรีบคาดเข็มขัดตามคำสั่งนั้น รถค่อย ๆ เคลื่อนตัวออกจากริมทางอย่างนุ่มนวล เสียงเครื่องยนต์เงียบจนแทบไม่ได้ยิน เธอนั่งนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปถามอย่างระแวง “เราจะไปไหนกันเหรอ” “ห้องฉัน” คำตอบสั้น ๆ ทำให้เธอหันขวับไปมองทันที “ห๊ะ? ห้องนาย? ปะ… ไปทำไม ไม่ไป!” น้ำเสียงของเธอเริ่มสูงขึ้นด้วยความตกใจ ธาวินยังคงจับพวงมาลัยอย่างสบาย ๆ “คืนนี้เธอไปอยู่ห้องฉัน พรุ่งนี้จะได้ไปสนามพร้อมกัน” “จะบ้าหรือไง ไม่เอาหรอก!” ขนมรีบพูดแทบจะทันที “นายจอดรถเดี๋ยวนี้เลย ยายฉันอยู่บ้านคนเดียว” เขาเหลือบตามามองเธอเพียงแวบเดียว ก่อนจะพูดเรียบ ๆ “ยายเธอไม่ต้องห่วง ฉันพาไปอยู่บ้านฉันแล้ว” คำพูดนั้นทำให้ขนมถึงกับนิ่งงัน “ห๊ะ… หมายความว่าไง” ธาวินยักไหล่เบา ๆ เหมือนไม่เห็นว่าเป็นเรื่องใหญ่ “ก็บ้านฉัน… เข้าใจยากตรงไหน” “นี่! ไอบ้า นายเป็นบ้าหรือไง อยู่ ๆ ก็พายายเราไปอยู่ไหนก็ไม่รู้” ขนมหันไปโวยใส่ทันที เสียงของเธอสั่นทั้งตกใจและโมโห มือเล็กกำสายกระเป๋าแน่นเหมือนต้องการยึดอะไรสักอย่างไว้ให้ตัวเองตั้งสติ ธาวินยังคงมองถนนด้านหน้า สีหน้าเรียบนิ่งเหมือนเรื่องที่เพิ่งพูดไปเป็นเพียงเรื่องธรรมดา “พูดมากว่ะ เงียบ ๆ ดิ” เขาตอบสั้น ๆ ก่อนจะถอนหายใจเบา ๆ “ไม่เชื่อก็โทรหายายเธอดู เขาก็ดูจะชอบนะ” คำพูดนั้นยิ่งทำให้ขนมอึ้งกว่าเดิม เธอรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอย่างลนลาน นิ้วสั่นเล็กน้อยตอนกดโทรออก ใจหนึ่งก็อยากให้มันเป็นเรื่องเข้าใจผิด แต่อีกใจก็กลัวว่าทุกอย่างจะเป็นจริง รถยังคงเคลื่อนตัวไปบนถนนสายยาวอย่างสงบ แตกต่างจากหัวใจของเธอที่เต้นแรงจนแทบได้ยินเสียง เธอเหลือบมองชายที่นั่งอยู่ข้างตัวอีกครั้งอย่างไม่แน่ใจ ก่อนที่ปลายสายจะกดรับพอดี “ฮัลโหลยาย… ยายอยู่ไหน เป็นยังไงบ้าง” ขนมรีบถามแทบไม่หายใจ “ไอขนม! เพื่อนเอ็งคนนั้นพาข้ามาบ้านหลังใหญ่มากเลย คนดูแลข้าเต็มไปหมดจนข้าไม่ได้ทำอะไรเลย ฮ่า ๆ ๆ” เสียงหัวเราะของยายดังสดใสอย่างที่เธอแทบไม่เคยได้ยินมานาน ขนมถึงกับชะงักไปเล็กน้อย เพราะนี่อาจเป็นเสียงหัวเราะที่ชัดเจนที่สุดในรอบหลายปี จากนั้นเสียงยายก็ดูเหมือนจะหันไปพูดกับใครสักคนใกล้ ๆ “เอ็งเปิดช่องเมื่อกี้ให้ข้าดูอีกดิ ตลกดี ข้าชอบ” “ฮัลโหลยาย…” ขนมเรียกซ้ำเบา ๆ “เออ ว่าไง” “สรุปยายอยู่ไหนเนี่ย” “อ้าว ก็อยู่บ้านเพื่อนเอ็งนี่ไง ข้าก็บอกอยู่ว่าบ้านหลังใหญ่ นี่ข้ายังเดินไม่ทั่วเลย เหนื่อยซะก่อน” น้ำเสียงยายเต็มไปด้วยความตื่นเต้นเหมือนเด็กได้ของเล่นใหม่ ขนมเม้มปากแน่นก่อนจะถามต่อ “ยายโอเคใช่ไหม” “โอเคสิว่ะ แล้วคืนนี้ข้าก็นอนที่นี่แหละ เพื่อนเอ็งมันบอกว่าเอ็งมีงานพรุ่งนี้แต่เช้า จะได้ไปพร้อมมัน มันเลยพาข้ามาก่อน… เพื่อนเอ็งคนนี้มันรวยนะเนี่ย” ขนมนั่งเงียบไปครู่หนึ่ง ความรู้สึกหลายอย่างปะปนกันจนแยกไม่ออก “อืม… โอเค ถ้ายายโอเคงั้นขนมวางนะ” “เออ ๆ วางไปโลด ขัดความสุขข้าจริง” ยายหัวเราะอย่างอารมณ์ดี ก่อนสายจะถูกตัดไป รถยังคงแล่นต่อไปอย่างนุ่มนวล ขนมค่อย ๆ ลดโทรศัพท์ลงจากหู แล้วหันไปมองชายข้างตัวอีกครั้ง “หึ เป็นไง บอกแล้วว่ายายเธอชอบ” ธาวินพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงนิ่ง ๆ เหมือนคนที่รู้อยู่แล้วว่าทุกอย่างจะออกมาแบบนี้ ขนมหันไปมองเขาอย่างไม่พอใจนัก “ก็ไม่รู้นี่ แล้วใครใช้ให้นายพายายเราไปแบบนี้ล่ะ” เขายกยิ้มมุมปากเล็กน้อย สายตายังมองตรงไปข้างหน้า “หึ… คนแก่เวลาอยู่คนเดียวมันเหงา” คำตอบนั้นทำให้เธอชะงักไปเสี้ยววินาที ก่อนจะเถียงกลับทันที “รู้ได้ไง นายก็แก่เหมือนกันใช่ไหมล่ะ” ประโยคของเธอเพิ่งจบ ธาวินก็หักพวงมาลัยเข้าจอดรถชิดข้างทางอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเหยียบเบรกจนรถหยุดนิ่ง แรงหยุดกะทันหันทำให้ขนมเอนตัวไปด้านหน้าเล็กน้อย เธอหันมามองเขาด้วยความงง ชายหนุ่มหันหน้ามามองเธอเต็ม ๆ ดวงตาคมเข้มฉายแววบางอย่างที่อ่านไม่ออก “ว่าไงนะ… เมื่อกี้เธอว่าไงนะ” เขาถามช้า ๆ ขนมกลืนน้ำลายเบา ๆ “อะ… อะไรเล่า” “เมื่อกี้เธอว่าฉัน” น้ำเสียงเรียบ แต่แฝงแรงกดดันจนเธอรู้สึกได้ ขนมพยายามตั้งหลัก ก่อนจะตอบกลับทั้งที่หัวใจเต้นแรง “ก็นายแก่จริงนี่… นายแก่กว่าเราตั้งหลายปี” “ลองพูดว่าแก่… อีกครั้งสิ” ธาวินเอ่ยขึ้นช้า ๆ สายตายังจับจ้องมาที่เธอไม่วาง ขนมชะงักไปทันที ความมั่นใจเมื่อครู่เหมือนหายไปครึ่งหนึ่ง “อะ… อะไร ไม่เอา ไม่พูดแล้ว” เธอส่ายหน้าเบา ๆ อย่างรู้สึกไม่ค่อยปลอดภัยนักกับบรรยากาศในรถตอนนี้ “ลองพูดดู” น้ำเสียงเขายังเรียบเหมือนเดิม แต่กลับทำให้หัวใจเธอเต้นแรงขึ้นอย่างประหลาด ขนมแค่นหัวเราะแผ่ว ๆ พยายามทำเป็นไม่ใส่ใจ ก่อนจะส่ายหน้าอีกครั้ง “พูด!” คราวนี้น้ำเสียงของเขาหนักขึ้น คล้ายคำสั่งที่ไม่เปิดทางให้หลบเลี่ยง เธอสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ พยายามรวบรวมความกล้า นิ้วมือกำชายกระโปรงแน่น ก่อนจะหลับตาปี๋เหมือนเตรียมรับชะตากรรม “…ไอแก่!” อุ๊บ— เสียงของขนมหยุดหายไปกะทันหัน เหมือนคำพูดทั้งหมดถูกกลืนหายไปในวินาทีเดียว เธอรีบลืมตาขึ้นอย่างตกใจ แต่กลับไม่รู้ว่าจะตกใจกับอะไรดีก่อน เพราะริมฝีปากของธาวินแตะลงบนปากของเธออย่างกะทันหัน หรือสายตาคมเข้มของเขาที่กำลังมองตรงมาที่เธอ ใบหน้าของธาวินอยู่ใกล้เกินกว่าที่เธอจะถอยหนีได้ทัน ลมหายใจอุ่นร้อนของเขาแตะผิวแก้มเธอเบา ๆ จนหัวใจเต้นแรงอย่างควบคุมไม่ได้ ช่วงเวลานั้นเหมือนหยุดนิ่ง เสียงรถที่วิ่งผ่านด้านนอก เสียงลม หรือแม้แต่ความคิดของตัวเอง ทุกอย่างเลือนหายไปหมด ขนมได้แต่นั่งนิ่ง ตัวแข็งทื่อเหมือนยังประมวลผลไม่ทันว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ มีเพียงดวงตาของเขาที่ยังคงจับจ้องเธออยู่ใกล้ ๆ ใกล้จนเธอรู้สึกเหมือนถูกดึงเข้าไปอยู่ในโลกของเขาโดยไม่ทันตั้งตัว

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more