หลังจากที่ธาวินแข่งเสร็จ ขนมก็ยังทำหน้าที่เดินตามเขา กางร่ม คอยหาน้ำเย็นกับผ้าเย็นมาให้ตามหน้าที่ของเธอ แม้อากาศจะร้อนอบอ้าวจนเหงื่อซึมไปทั่วทั้งตัว แต่เธอก็ไม่เคยปริปากบ่นสักคำ
จนในที่สุด…ช่วงเวลาวุ่นวายก็เริ่มคลี่คลายลง
เสียงผู้คนรอบสนามค่อย ๆ เบาลง เหลือเพียงความเหนื่อยล้าที่ยังตกค้างอยู่ในร่างกาย และนั่นก็เป็นสัญญาณว่า ถึงเวลาที่เธอต้องกลับไปที่ห้องแต่งตัว
เพื่อเปลี่ยนชุด…และกลับสักที
ขนมหันมองแผ่นหลังกว้างของธาวินอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเม้มปากแน่นเล็กน้อย เหมือนมีบางอย่างค้างอยู่ในใจ
.
.
ห้องแต่งตัว..
ตอนนี้ขนมเปลี่ยนชุด เก็บของทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว แต่เธอกลับยังยืนลังเลอยู่หน้ากระจกเล็กน้อย เพราะไม่รู้ว่า…ตอนนี้ธาวินอยู่ไหน และที่สำคัญ เธอก็ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าควรจะกลับยังไง
ขามาเธอนั่งรถมากับเขา แต่ขากลับ…เธอไม่แน่ใจเลยว่าเขาจะยังสะดวกไปส่งเธอหรือเปล่า ความคิดนั้นวนอยู่ในหัวอยู
