“กลับห้องกับพี่นะ”
ธาวินพูดก่อนจะพยุงตัวของขนมให้ลุกขึ้น แต่ด้วยความที่ข้อเท้าของเธอบวมจนแทบลงน้ำหนักไม่ได้ ร่างบางก็พลันขาอ่อนจนเกือบล้ม โชคดีที่เขาคว้าตัวไว้ได้ทัน
“อ๊ะ…”
เสียงร้องตกใจปนสะอื้นหลุดออกมา ทำให้ธาวินชะงักไปเล็กน้อย ก่อนสายตาจะกวาดมองร่างของเธอแล้วไปสะดุดเข้ากับข้อเท้าที่บวมแดงอย่างเห็นได้ชัด
คิ้วของเขาขมวดเข้าหากันในทันที
ธาวินค่อย ๆ พยุงให้ขนมนั่งลงกับพื้นอีกครั้ง ก่อนจะจับข้อเท้าของเธอขึ้นมาดูอย่างระมัดระวัง
“อ๊ะ…บะ…เบา ๆ สิ” ขนมสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อปลายนิ้วของเขาแตะลงที่ข้อเท้า
“ทำไมเท้าบวมขนาดนี้ ใครทำ” คิ้วของธาวินขมวดเข้าหากัน น้ำเสียงเริ่มจริงจังขึ้นอย่างชัดเจน
“ระ…เราล้ม…ตอนวิ่งกลับไปเอาร่มให้พี่” เสียงของเธอสั่นเบา ๆ แทบจะขาดหายไปในลมหายใจ
“เจ็บตั้งแต่ตอนนั้นเหรอ?”
“อืม…” ขนมพยักหน้าช้า ๆ อย่างไม่ปิดบัง สายตาหลบต่ำไม่กล้าสบตาเขา
“แล้วทำไมไม่บอก”
เพียงแค่คำ
