“จ๊วบบบบบบบบบบ!!!!!”
“อื้ออออ~~” เธอร้องออกมาเบา ๆ ก่อนจะรีบยกมือขึ้นผลักอกของธาวินออก หน้าแดงขึ้นทันที
“พะ…พี่วินจะมาจูบเราทำไม” เธอถามเสียงสั่นเล็กน้อย ทั้งเขินทั้งตั้งตัวไม่ทัน
“กำลังใจ” ธาวินตอบสั้น ๆ ก่อนที่มุมปากของเขาจะยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม
ขนมชะงักไปทันที สายตาเธอหยุดอยู่ที่ใบหน้าของเขาอย่างไม่ขยับ เพราะรอยยิ้มนั้น…มันต่างจากทุกครั้งที่เธอเคยเห็น
ไม่ใช่รอยยิ้มมุมปากบาง ๆ ไม่ใช่สีหน้าที่นิ่งเฉยเหมือนเดิม แต่มันเป็นรอยยิ้มที่ชัดเจน อบอุ่น และดูมีชีวิตขึ้นมาอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน
“เป็นไร” ธาวินเอ่ยถามขึ้นทันทีที่เห็นขนมนิ่งชะงักไป สายตายังคงจับจ้องเธอไม่วาง
“ปะ…เปล่า” ขนมรีบตอบเสียงแผ่ว ก่อนจะลุกออกจากตักของเขาอย่างรวดเร็ว ราวกับต้องการหนีจากสถานการณ์เมื่อครู่
ยังไม่ทันที่เธอจะก้าวออกไปได้ไกล
พรึ่บ!
ประตูห้องถูกเปิดเข้ามาอย่างแรง
“ไอวิน!” เสียงตะโกนดังลั่นของหมีดังขึ้นทัน
