“ข้อบังคับ”

1442 Words

ขนมเดินกลับเข้ามาในบ้านอีกครั้ง ก่อนจะทิ้งตัวนั่งลงข้างยายที่ยังนั่งถือกล่องข้าวผัดอยู่กลางห้อง เสียงโทรทัศน์ดังคลอเบา ๆ เป็นรายการเก่าที่เปิดทิ้งไว้เหมือนเป็นเพื่อนในความเงียบของบ้าน ยายหันมามองหลานสาวด้วยสายตาเจ้าเล่ห์เล็กน้อย “เอาความจริง… เพื่อนหรือแฟน” ขนมถึงกับสะดุ้ง “ยายยยย ถามอะไรเนี่ยย!” “เอ้า ก็ข้าอยากรู้นี่” ยายทำเสียงเหมือนเป็นเรื่องปกติ “เอ็งมีเพื่อนผู้ชายที่ไหน วัน ๆ ก็เห็นเล่าแต่คนที่ชื่อมีนา” ขนมเบ้ปากเล็กน้อย “ก็คนนี้เพิ่งจะมาสนิทไง ยายไม่เข้าใจหรอก” “ฮ้วย! เอ็งโกหกข้าไม่ได้หรอกไอขนม” ยายหัวเราะหึ ๆ อย่างรู้ทัน “ตอนสมัยข้าสาว ๆ ข้าก็พูดแบบนี้แหละ แล้วเป็นไง… กลายเป็นผัวข้าเฉยเลย” ขนมทำหน้าเหยเกทันที “แหวะ! จะบอกว่าตัวเองมีแฟนเพราะตัวเองสวยงั้นเถอะ” “เอ้า! ข้านี่แหละตัวแม่เลยนะสมัยสาว ๆ” ยายเชิดคางอย่างภูมิใจ “โอ๊ย ไม่อยากจะพูด เดี๋ยวจะหาว่าเมาส์” “โหหห… คำพูดคำจา” ขนมหัวเราะออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่ “ทำไม ข้าก็ยังสาวอยู่นะ” ยายยิ้มตาหยี “จ้าา คนสวยย… สวยที่สุดด” ขนมลากเสียงแซว ก่อนจะเอียงตัวไปซบไหล่ยายเบา ๆ เสียงหัวเราะของทั้งสองคนดังขึ้นท่ามกลางบ้านหลังเล็กที่ดูเงียบเหงา แต่ในวินาทีนั้น… กลับอบอุ่นอย่างประหลาด ยายถอนหายใจยาว สีหน้าดูอ่อนแรงลงเล็กน้อยหลังจากหัวเราะเมื่อครู่ “เห้ออ… ถ้าเอ็งมีคนดูแล ข้าก็หายห่วง ข้าจะได้ตายตาหลับ” คำพูดนั้นทำให้ขนมชะงักไปทันที เธอรีบหันไปมองยายด้วยสายตาไม่พอใจปนตกใจ “แหนะ! พูดอะไรแบบนี้อีกแล้วนะยาย” ยายยิ้มบาง ๆ เหมือนพูดเล่น แต่แววตากลับมีความจริงจังซ่อนอยู่ “ข้าก็พูดไปงั้นแหละ… แต่เอ็งน่ะ ต้องอยู่ให้ได้นะ ถ้าข้าอยู่ไม่ทันเอ็งรับปริญญา เอ็งก็อย่าเสียใจนานรู้ไหม อย่ามานั่งร้องไห้เสียใจเพราะข้านาน ๆ ไม่งั้นข้าคงไม่อยากไปเกิด” “ยายยย…” ขนมเสียงอ่อนลงทันที เธอขยับเข้าไปใกล้แล้วจับมือเหี่ยวย่นของยายไว้แน่น “ยายของขนมแข็งแรงจะตาย อยู่ทันเห็นขนมรับปริญญาแน่นอน เชื่อสิ” ยายหัวเราะแผ่ว ๆ แต่เสียงนั้นแฝงความเหนื่อยล้า “เห้อ… ขอโทษนะลูกเอ๊ย เอ็งต้องมาลำบากเพราะข้าแท้ ๆ” ขนมส่ายหน้าทันที ดวงตาเริ่มร้อนผ่าวขึ้นมาเล็กน้อย “ไม่ลำบากเลยยาย …” ขนมพูดเสียงแผ่ว แต่ชัดเจน เธอกุมมือยายไว้แน่นราวกับอยากให้ความรู้สึกทั้งหมดส่งผ่านไปถึง “ขนมดีใจมากที่ได้อยู่กับยายต่างหาก ลำบากอะไร… ขนมไม่ลำบากเลย ยายเลี้ยงขนมมาดีมาก ๆ ไม่มีมื้อไหนที่ขนมอดเลย นอนก็ได้นอนเต็มอิ่มทุกคืน” ดวงตาของเธอเริ่มชื้นขึ้นเล็กน้อย แต่ยังฝืนยิ้ม ภาพความทรงจำในวัยเด็กผุดขึ้นมาอย่างชัดเจน จานข้าวง่าย ๆ ที่ยายแบ่งให้เสมอ ผ้าห่มผืนเก่าที่คอยห่มให้ทุกคืน เสียงบ่น เสียงดุ และเสียงหัวเราะที่เป็นเหมือนโลกทั้งใบของเธอ “ที่ขนมเป็นแบบนี้ได้… ก็เพราะยายทั้งนั้น” คำพูดนั้นทำให้หญิงชรานิ่งไปครู่หนึ่ง มือเหี่ยวย่นลูบศีรษะหลานสาวเบา ๆ อย่างเอ็นดู “ไอเด็กคนนี้…” ยายพึมพำเสียงสั่น “โตแล้วจริง ๆ เนอะ” ขนมยิ้มทั้งน้ำตา ก่อนจะขยับเข้าไปกอดยายแน่นกว่าเดิม . . วันต่อมา… กลิ่นยาฆ่าเชื้ออ่อน ๆ ลอยคลุ้งอยู่ตามทางเดินสีขาวสะอาดของแผนกศัลยกรรมหัวใจ เสียงล้อเตียงผู้ป่วยครูดไปตามพื้นดังเป็นระยะ บรรยากาศเช้าในโรงพยาบาลเต็มไปด้วยความเร่งรีบแต่เป็นระบบ ร่างสูงของธาวินในชุดกาวน์สีขาวก้าวเข้ามาอย่างมั่นคง สีหน้าสงบนิ่งเหมือนทุกวัน ดวงตาคมเข้มกวาดมองเอกสารในมืออย่างตั้งใจ “คุณหมอคะ วันนี้มีราวน์วอร์ดนะคะ” เสียงพยาบาลเอ่ยเตือนทันทีที่เห็นเขา “ครับ” เขาตอบสั้น ๆ โดยแทบไม่เงยหน้าขึ้น จากนั้นก็ผลักประตูเข้าไปในห้องทำงาน กลิ่นสะอาดของแอลกอฮอล์และเอกสารทางการแพทย์ที่วางเป็นระเบียบทำให้บรรยากาศดูเคร่งขรึมตามแบบฉบับของเขา ธาวินเดินไปทรุดตัวนั่งที่เก้าอี้ประจำโต๊ะ ก่อนจะกดหัวขวดแอลกอฮอล์ลงบนฝ่ามือ ถูไปมาช้า ๆ อย่างเคยชิน จากนั้นจึงเลื่อนเมาส์ เปิดดูผลตรวจและรายงานอาการของคนไข้ทีละราย สายตาคมไล่อ่านตัวเลขและกราฟบนหน้าจออย่างละเอียด สีหน้าเรียบเฉยแต่แฝงความตั้งใจสูง ทุกการตัดสินใจของเขามีความหมายต่อชีวิตของใครบางคนเสมอ เสียงเครื่องปรับอากาศทำงานเบา ๆ คลออยู่ในห้อง โลกของธาวินในเวลานี้มีเพียงข้อมูลการรักษา อาการผู้ป่วย และตารางผ่าตัดที่แน่นขนัด ทว่าในจังหวะที่มือกำลังเลื่อนเมาส์หยุดค้างอยู่ครู่หนึ่ง ภาพเมื่อคืนก็แวบเข้ามาอีกครั้ง หญิงสาวตัวเล็กในซอยมืด รอยยิ้มเกร็ง ๆ บนเวที และน้ำเสียงที่พยายามทำให้ตัวเองดูเข้มแข็ง เขาหลับตาเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะกลับมาโฟกัสหน้าจอตรงหน้า ช่วงสายหลังแปดโมงเช้า… เมื่อผู้ป่วยส่วนใหญ่รับประทานอาหารมื้อเช้าเสร็จเรียบร้อย บรรยากาศในวอร์ดศัลยกรรมหัวใจก็เริ่มคึกคักขึ้นเล็กน้อย เสียงพยาบาลพูดคุยรายงานอาการ เสียงเครื่องมอนิเตอร์เต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอ และแสงแดดอ่อน ๆ จากหน้าต่างยาวส่องเข้ามาทำให้ห้องดูสว่างขึ้น ธาวินลุกขึ้นจากโต๊ะทำงาน เก็บแฟ้มคนไข้ไว้ในมือ ก่อนจะเดินออกจากห้องด้วยท่าทางสุขุมมั่นคง ทีมแพทย์และพยาบาลที่รออยู่หน้าวอร์ดรีบขยับตัวตามเมื่อเห็นเขาออกมา การเดินวอร์ดเริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นระบบ เขาหยุดที่เตียงแรก ตรวจดูสัญญาณชีพ ถามอาการด้วยน้ำเสียงเรียบแต่ชัดเจน ก่อนจะให้คำแนะนำสั้น ๆ กับพยาบาลเรื่องการปรับยา จากเตียงหนึ่งไปอีกเตียงหนึ่ง ฝีเท้าของเขาสม่ำเสมอเหมือนนาฬิกา เมื่อถึงเตียงสุดท้ายและตรวจอาการเรียบร้อย ธาวินก็เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย “ตอนเย็นผมไม่อยู่นะครับ ยังไงคุณพยาบาลช่วยเดินตรวจแทนผมที” เขาพูดพลางก้มลงจดบันทึกอาการลงในเอกสารอย่างรวดเร็วและเป็นระเบียบ “ได้ค่ะคุณหมอ” พยาบาลตอบรับทันที “ขอบคุณครับ” เขาส่งแฟ้มคืนให้ ก่อนจะแยกตัวเดินออกจากวอร์ดกลับไปยังห้องทำงานของตัวเอง ปัง! เสียงประตูปิดดังขึ้นเมื่อเขาเข้ามาในห้องส่วนตัว ความวุ่นวายของวอร์ดถูกทิ้งไว้ด้านนอก เหลือเพียงความเงียบและเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานสม่ำเสมอ ธาวินเดินไปที่มุมเล็ก ๆ ของห้อง หยิบแก้วขึ้นมาชงกาแฟร้อน กลิ่นเข้มข้นลอยขึ้นแตะปลายจมูก เขายกมันขึ้นจิบช้า ๆ ราวกับต้องการเรียกสติให้กลับมาอยู่กับปัจจุบัน จากนั้นก็เดินไปยืนพิงขอบโต๊ะทำงาน สายตาทอดมองออกไปนอกหน้าต่างที่เห็นวิวอาคารสูงเรียงราย ในหัวมีทั้งตารางผ่าตัด รายชื่อคนไข้ และเรื่องที่ไม่ควรจะเข้ามาอยู่ในความคิดของเขาเลย หญิงสาวตัวเล็กในซอยมืดเมื่อคืน… เขาถอนหายใจแผ่ว ๆ ก่อนจะยกกาแฟขึ้นดื่มอีกครั้ง ทว่า… เสียงโทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น ธาวินล้วงมันออกมาจากกระเป๋าเสื้อกาวน์ ก่อนจะเห็นชื่อที่เด้งขึ้นบนหน้าจอ “หมี” เพื่อนสนิทของเขา เจ้าของร้านรถบิ๊กไบค์ที่เขามักเอารถไปแต่งและเช็กสภาพอยู่เป็นประจำ เขากดรับสายทันที “อืม” เสียงทุ้มเรียบนิ่งตอบลงไป “ไอวิน เสาร์นี้มึงลงแข่งไหมวะ” เสียงปลายสายถามมาอย่างคึกคัก “แข่งไร” “เอ้า ก็แข่งเปิดสนามของกูไง!” ธาวินเงียบไปนิดเหมือนกำลังนึก “อ๋อ…” “อ๋อเหี้ยอะไรล่ะ สรุปลงไม่ลง” หมีบ่นเสียงดัง “สรุปจะลงแข่งไหม ถ้ามึงลงแข่ง รอบนี้มีข้อบังคับนะเว้ย” ธาวินยกคิ้วเล็กน้อย “ข้อบังคับอะไรของมึง” ปลายสายหัวเราะหึ “ต้องมีพริตตี้ประจำรถ” คำตอบนั้นทำให้เขานิ่งไปชั่วครู่ ภาพหญิงสาวตัวเล็กที่ยืนกอดกล่องข้าวอยู่หน้าบ้านเมื่อคืน… แวบเข้ามาในความคิดทันทีโดยไม่ตั้งใจ “…” “เงียบทำไมวะ หรือมีในใจแล้ว” หมีแซวทันที ธาวินยกแก้วกาแฟขึ้นจิบช้า ๆ ก่อนจะตอบเรียบ ๆ “เดี๋ยวคิดดูก่อน”

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more