ขนมยืนอยู่ไม่ไกลจากกลุ่มคนสำคัญที่รุมล้อมธาวินไว้ เสียงพูดคุยเจื้อยแจ้วสลับกับเสียงชัตเตอร์ดังเป็นระยะ ๆ ขณะที่เขายังคงยิ้มรับและให้ความร่วมมือกับทุกคนอย่างมืออาชีพ
ส่วนเธอได้แต่ยืนนิ่งอยู่ด้านข้าง สายตามองไปยังภาพตรงหน้าอย่างห่าง ๆ ท่ามกลางอากาศที่ร้อนอบอ้าวจนเหงื่อเริ่มซึมตามไรผมและลำคอ ความเหนื่อยล้าค่อย ๆ แทรกเข้ามาโดยไม่รู้ตัว
ยิ่งเวลาผ่านไป ความเจ็บที่ข้อเท้าก็ยิ่งชัดเจนขึ้นทุกขณะ จากแค่ตึง ๆ กลายเป็นปวดหน่วงจนเธอต้องแอบขยับน้ำหนักตัวเล็กน้อย พยายามไม่ให้ใครสังเกตเห็น สีหน้าของขนมยังคงเรียบนิ่ง แต่แววตากลับฉายความอ่อนล้าและความทรมานที่เธอพยายามเก็บซ่อนไว้อย่างเงียบงัน
หลังจากถ่ายรูปเสร็จ กลุ่มคนก็เริ่มทยอยแยกย้าย เสียงพูดคุยค่อย ๆ เบาลง เหลือเพียงความวุ่นวายที่จางหายไปพร้อมกับอากาศร้อนที่ยังคงอบอ้าวไม่เปลี่ยน
“เหี้ยย…กูลืมให้เด็กเอาน้ำมาให้ว่ะ” หมีบ่นขึ้นมา หลังเดินออกจากวงถ่ายรู
