“เราขอโทษนะ… ที่ทำแก้วแตก” ขนมพูดเสียงแผ่ว พลางก้มหน้าลงอย่างสำนึกผิด มือเล็กกำชายเสื้อแน่นด้วยความเกรงใจ
ธาวินไม่ได้ตอบอะไร เขาเพียงก้มลงเก็บเศษแก้วต่ออย่างเงียบ ๆ จนพื้นกลับมาสะอาดเหมือนเดิม แต่แล้วสายตาคมก็สะดุดเข้ากับบางอย่าง ปลายเท้าของเธอมีเลือดซึมออกมาเป็นเส้นเล็ก ๆ
“แก้วบาดนี่… ไม่เจ็บบ้างหรือไง” เขาพูดขึ้นเรียบ ๆ
ขนมรีบก้มมองตามทันที ก่อนจะเห็นรอยแผลเล็ก ๆ อย่างที่เขาบอกจริง ๆ
“ตอนแรกไม่เจ็บหรอก… แต่พอทักก็เริ่มเจ็บแล้วน่ะ” เธอตอบเสียงอ้อมแอ้ม พร้อมยิ้มแห้ง ๆ กลบความเขิน
ธาวินส่ายหัวเบา ๆ อย่างเอือมระอา
“ยัยซื่อบื้อ”
พูดจบเขาก็เดินออกจากครัวไป ไม่นานก็กลับมาพร้อมกล่องปฐมพยาบาลที่หมออย่างเขามักเตรียมไว้ติดห้องเสมอ
เขาเปิดกล่องอย่างคล่องมือ ก่อนจะเงยหน้ามองเธอ
“ยกขาขึ้น เดี๋ยวทำแผลให้”
ขนมทำตามทันทีโดยไม่กล้าเถียง เธอนั่งนิ่งอยู่บนเคาน์เตอร์ ปล่อยให้เขาจับข้อเท้าไว้เบา ๆ แ
