“ซุ่มซ่าม”

1526 Words

ประตูห้องน้ำถูกปิดลงเบา ๆ ขนมหยุดยืนอยู่หน้ากระจก มือแตะบริเวณลำคอของตัวเองโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะถอนหายใจยาวเหมือนพยายามไล่ความวุ่นวายในใจออกไป “เกือบเสียตัวแล้วไหมล่ะ… ไอขนมเอ๊ย” เธอพึมพำกับตัวเองเบา ๆ พร้อมยกมือขึ้นเคาะหน้าผากตัวเองเบา ๆ อย่างหงุดหงิด เธอส่ายหน้ารัว ๆ เหมือนจะเรียกสติกลับมา ก่อนจะรวบผมลวก ๆ แล้วค่อย ๆ แง้มประตูห้องน้ำออกช้า ๆ ภายในห้องเงียบกว่าที่คิด ร่างสูงของเขาไม่ได้ยืนอยู่ตรงนั้น ขนมก้าวออกมาอย่างระแวงเล็กน้อย แต่ทันใดนั้น… กึก เสียงลูกบิดประตูห้องดังขึ้นจากด้านหลัง ทำให้เธอสะดุ้งและหันกลับไปมองทันที ธาวินยืนอยู่ตรงนั้นพอดี สายตาของทั้งคู่สบกันเพียงครู่เดียว ก่อนที่เขาจะเอ่ยขึ้นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น “คืนนี้เธอนอนในห้องนี้แล้วกัน เดี๋ยวฉันออกไปนอนข้างนอก” พูดจบเขาก็เดินเข้าไปที่ตู้เสื้อผ้า เปิดออกแล้วหยิบผ้าห่มออกมาอย่างเป็นเรื่องปกติ ขนมยืนนิ่งไปเล็กน้อย ก่อนจะพูดขึ้นอย่างเกรงใจ “จริง ๆ เราไปนอนข้างนอกก็ได้นะ เราเป็นแขก” “นอนในนี้แหละ ข้างนอกมันหนาว อย่าเรื่องมาก” เขาตอบเรียบ ๆ เธอเม้มปากนิดหนึ่ง “แล้วนายจะนอนได้เหรอ มันหนาวนะ…” เขาหันมามองเธอแวบหนึ่ง “กำลังจะชวนให้นอนด้วย?” ขนมหน้าแดงทันที “ก็… ปกตินอนกับยาย มันชินแล้ว” ธาวินหัวเราะในลำคอเบา ๆ “ก็ดี… จะได้ไม่ปวดหลัง” คำตอบของเขาทำให้เธอพูดไม่ออกไปชั่วขณะ “หิวไหม” ธาวินเอ่ยถามขึ้นขณะขณะพับผ้าห่มในมือ น้ำเสียงเรียบเหมือนถามเรื่องธรรมดา ขนมชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้า “ก็นิดหน่อย” เขาพยักหน้ารับสั้น ๆ เหมือนคาดไว้อยู่แล้ว จากนั้นก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเลื่อนดูอะไรบางอย่าง “อืม… ออกไปนั่งรอข้างนอกก่อน เดี๋ยวสั่งข้าวให้” คำพูดของเขาไม่ได้แข็งหรืออ่อนเป็นพิเศษ แต่กลับทำให้เธอรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถูกดูแลอยู่แบบไม่ทันตั้งตัว ขนมยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ เดินออกไปยังโซฟาตัวใหญ่กลางห้อง ฝีเท้ายังดูเกรง ๆ เพราะไม่คุ้นกับสถานที่และเจ้าของห้องเท่าไร เธอนั่งลงอย่างระมัดระวัง สายตามองไปรอบ ๆ ห้องกว้างที่ตกแต่งเรียบหรู แล้วเผลอถอนหายใจเบา ๆ ไม่นานนัก เวลาก็ผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมง เสียงกดกริ่งหน้าห้องดังขึ้นเบา ๆ ธาวินเป็นฝ่ายเดินไปเปิดประตูเอง เขารับถุงอาหารจากพนักงานส่งของ พลางควักเงินจ่ายอย่างไม่ลังเล ก่อนจะปิดประตูแล้วเดินกลับเข้ามาด้านใน ในมือของเขามีกล่องไก่ทอดขนาดกลางกับกล่องสปาเก็ตตี้สองกล่อง กลิ่นอาหารลอยหอมฟุ้งไปทั่วห้องกว้าง เขาวางมันลงบนโต๊ะตรงหน้าเธอ “อ่ะ กินซะ” ขนมมองอาหารตรงหน้าอย่างแปลกใจเล็กน้อย ก่อนจะเงยหน้าถาม “แล้วนายไม่กินด้วยกันเหรอ” ธาวินส่ายหน้าเบา ๆ “เธอกินก่อนเลย” พูดจบเขาก็หมุนตัวเดินกลับเข้าไปในห้องนอนทันที ทิ้งให้เธอนั่งอยู่ตรงนั้นกับอาหารที่ยังไม่ถูกแตะต้อง ขนมนั่งมองตามแผ่นหลังของเขาอย่างงง ๆ ก่อนจะก้มลงมองกล่องอาหารอีกครั้ง เธอถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะพึมพำกับตัวเอง “ยังไงเราก็เป็นแขกอะเนอะ… รอเจ้าของห้องก่อนแล้วกัน คงเข้าไปไม่นานหรอกมั้ง” ขนมเอนตัวพิงพนักโซฟา มือยังถือโทรศัพท์ไว้หลวม ๆ สายตาเหม่อมองกล่องอาหารที่วางอยู่ตรงหน้า กลิ่นไก่ทอดยังลอยอวลอยู่ในอากาศ แต่เธอกลับไม่กล้าลงมือกินก่อน เวลาเงียบ ๆ ค่อย ๆ ผ่านไป เสียงนาฬิกาดิจิทัลที่ตั้งอยู่บนชั้นวางของเปลี่ยนตัวเลขไปทีละนาที บรรยากาศในห้องกว้างกลับนิ่งจนได้ยินเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศทำงานสม่ำเสมอ ขนมเริ่มขยับตัวนอนเล่น พลิกตัวไปมาบนโซฟาอย่างคนไม่รู้จะทำอะไรดี ความเหนื่อยจากทั้งวันค่อย ๆ แทรกเข้ามาโดยไม่รู้ตัว เปลือกตาหนักขึ้นทีละนิด ในที่สุด เธอก็เผลอฟุบหลับไปทั้งอย่างนั้น มือยังวางอยู่ใกล้กล่องอาหารที่ยังไม่ได้เปิด . . อีกด้าน… กึก… เสียงประตูห้องนอนเปิดออกพร้อมกับร่างสูงของธาวินที่กำลังถือโทรศัพท์แนบหูเดินออกมา สีหน้าเคร่งขรึมเล็กน้อยเหมือนกำลังคุยธุระสำคัญ “เออ รู้แล้ว” เขาตอบสั้น ๆ ขณะก้าวออกมาที่โซนรับแขก แต่พอสายตาเหลือบไปเห็นภาพตรงหน้า เขาก็ชะงัก ขนมนอนฟุบอยู่บนโซฟาอย่างหมดแรง เส้นผมบางส่วนปกหน้าผากอย่างไม่เป็นระเบียบ กล่องอาหารที่เขาสั่งมายังวางอยู่ตรงหน้าโดยที่ไม่มีอะไรถูกแกะออกเลย “ไอวิน ได้ยินกูไหมเนี่ย!” เสียงเพื่อนจากปลายสายดังขึ้นอย่างหงุดหงิด ธาวินเงียบไปเสี้ยววินาที ก่อนจะพูดกลับไปเรียบ ๆ “แค่นี้ก่อน กูมีธุระ” พูดจบเขาก็ตัดสายทันทีโดยไม่รอฟังอะไรต่อ เขาเดินไปนั่งลงข้างโซฟาอย่างช้า ๆ สายตาคมมองหญิงสาวที่กำลังหลับสนิทอยู่ตรงหน้า แสงไฟในห้องสะท้อนให้เห็นใบหน้าที่ดูอ่อนโยนลงเมื่อไร้การป้องกัน เขานั่งมองเธอหลับอยู่แบบนั้นพักหนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ เอื้อมมือไปแตะที่แขนแล้วเขย่าเบา ๆ “ขนม… ขนม” เสียงเรียกต่ำ ๆ ดังอยู่ใกล้หู ทำให้หญิงสาวขยับตัวเล็กน้อย เปลือกตาค่อย ๆ เปิดขึ้นอย่างงัวเงีย “อะ… อืมม~ อ้าว… ออกมาแล้วเหรอ” เธอพึมพำพลางยกมือขยี้ตาเบา ๆ ธาวินมองเธอนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถามตรง ๆ “ทำไมไม่กินข้าว” ขนมชะงักไปเล็กน้อยเหมือนเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าตัวเองเผลอหลับไป เธอนั่งตัวตรงขึ้นช้า ๆ ก่อนจะตอบเสียงเบา “ก็… เรารอนาย คิดว่านายจะเข้าไปแป๊ปเดียวแล้วออกมากินด้วยกัน” คำพูดนั้นทำให้เขานิ่งไปเสี้ยววินาที ก่อนจะพ่นลมหายใจออกเบา ๆ แล้วพูดเสียงต่ำ “ดื้อ” น้ำเสียงไม่ได้ดุจริง แต่เหมือนปนความเอ็นดูบางอย่างที่เจ้าตัวเองก็ไม่ได้ตั้งใจจะแสดงออก เขาเลื่อนกล่องอาหารเข้ามาใกล้เธออีกนิด ราวกับบอกเป็นนัยให้เธอเริ่มกินเสียที “เราไปเอาน้ำให้นะ ครัวอยู่ตรงนี้ใช่ไหม” ขนมถามขึ้นพลางชี้ไปทางเคาน์เตอร์ด้านใน ธาวินเพียงพยักหน้ารับเบา ๆ โดยไม่พูดอะไร หญิงสาวจึงรีบลุกขึ้นแล้วเดินเข้าไปในโซนครัวอย่างเกรง ๆ สายตากวาดมองหาของใช้รอบตัวอย่างไม่คุ้นเคย เธอยืนมองอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเห็นแก้วน้ำวางเรียงอยู่บนชั้นข้างที่คว่ำจานและช้อน ขนมก้าวเข้าไปหยิบมันขึ้นมาอย่างระมัดระวัง แต่เพราะมือยังรู้สึกเกร็งและลื่นเล็กน้อยจากความตื่นเต้น เธอจึงพลาดทำแก้วหลุดจากมือ เพล้ง! เสียงกระแทกแตกกระจายดังขึ้นในห้องครัวเงียบ ๆ “โอ๊ย…” เธอร้องออกมาเบา ๆ พลางชะงักยืนอยู่กับที่ ใจหายวาบเมื่อเห็นเศษแก้วกระจัดกระจายอยู่บนพื้น ความตกใจทำให้เธอไม่กล้าขยับตัวต่อในทันที ได้แต่ยืนมองผลงานตัวเองอย่างรู้สึกผิดอย่างแรง “ขนม!” เสียงเรียกของธาวินดังขึ้นทันทีที่ได้ยินเสียงแก้วแตก ก่อนที่ร่างสูงจะรีบก้าวเร็ว ๆ เข้ามาทางห้องครัว ขนมที่ยังยืนชะงักอยู่กับที่รีบยกมือห้าม “อย่าเพิ่งเข้ามานะ เดี๋ยวเหยียบแก้ว!” น้ำเสียงของเธอฟังดูตกใจและลนลาน เพราะกลัวว่าเขาจะวิ่งเข้ามาแล้วโดนเศษแก้วบาด ธาวินชะลอฝีเท้าลงทันที สายตามองพื้นแล้วประเมินสถานการณ์เพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะก้าวเข้ามาอย่างระวังมากขึ้น “ยืนอยู่นั่นแหละ อย่าขยับ” เขาพูดเสียงนิ่ง แต่จริงจัง ขนมเม้มปากแน่น รู้สึกผิดจนไม่กล้าเงยหน้ามอง เขาเดินเข้ามาใกล้โดยไม่พูดอะไร ก่อนจะก้มตัวลงแล้วออกแรงอุ้มเธอขึ้นอย่างกะทันหัน ขนมร้องอุทานเบา ๆ ด้วยความตกใจ ร่างเล็กถูกยกตัวลอยขึ้นจากพื้นเพียงชั่วครู่ ก่อนที่เขาจะพาไปวางนั่งบนเคาน์เตอร์ครัวอย่างระมัดระวัง “ซุ่มซ่าม” เขาบ่นเสียงต่ำ ขณะกวาดสายตามองเศษแก้วที่กระจายอยู่บนพื้น น้ำเสียงเหมือนตำหนิ แต่ท่าทีที่รีบพาเธอออกจากตรงนั้นกลับดูเหมือนความเป็นห่วงมากกว่า ขนมนั่งนิ่งอยู่บนเคาน์เตอร์ มือกำชายเสื้อแน่นด้วยความเก้อเขิน ใบหน้าเริ่มร้อนวูบขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว เธอมองลงไปที่เขาซึ่งกำลังก้มเก็บเศษแก้วอย่างเงียบ ๆ ภาพนั้นทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นอย่างประหลาด

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more