หน้าห้อง ICU พิเศษ มีชายหญิงวัยเกษียณคู่หนึ่งกำลังเฝ้ามองลูกชายเพียงคนเดียวของพวกเขาผ่านกระจกใสหน้าห้อง
“ทำไมยัยหนูถึงไม่ฟื้นขึ้นมาสักทีล่ะคะคุณพี่”
เสียงคุณหญิงชมจันทร์เอ่ยถามผู้เป็นสามีที่ยืนอยู่ข้าง ๆ
“ยัยหนูบาดเจ็บสาหัส ร่างกายก็อ่อนแอมาก ถึงแม้การผ่าตัดจะไม่มีอะไรผิดพลาด แต่เราก็ทำได้แค่รอให้ยัยหนูฟื้นแค่นั้น”
อาจารย์หมออานนท์ ผู้เป็นสามีเอ่ยตอบภรรยา
“แต่ดิฉันสงสารยัยหนูเหลือเกิน ตานนท์ก็ด้วย ไม่รู้เวรกรรมอะไรนักหนาลูกเอ้ย”
เสียงสั่นเครือของผู้เป็นแม่พูดขึ้นมาทั้งน้ำตาที่กำลังไหล เจ็บปวดไปกับลูกสะใภ้และลูกชายตัวเอง
“ยัยหนูต้องฟื้น เชื่อผมสิ”
ผู้เป็นสามีโอบปลอบภรรยา โดยในใจก็หวังว่าลูกสะใภ้จะฟื้นขึ้นมาในเร็ววัน
ชานนท์ part
จาก 1 สัปดาห์ กลายเป็น 2 เป็น 3 สัปดาห์ ที่ร่างเล็กตรงหน้ายังนอนหลับไม่ยอมตื่นขึ้นมาคุยด้วยสักที ผมมานั่งคุยกับลิตาทุกวันเวลาที่ผมไม่มีตรวจคนไข้ ส่วนที่คาส
