Baran artık bir yaşına girmişti. Ve artık bir çok şeyi geride bırakmayı başardık. Miran İstanbul ve Diyarbakır arasında bir düzen kurmuştu. Şimdilik biraz zorlansa da eminim ki üstesinden gelecekti. Abim aynı şekilde gayet güzel yapıyordu, Miran'da yapardı değil mi? Açıkcası bu konuda yengem abimi hep destekliyordu, ama ben bunu beceremiyorum sanırım. O günden sonra bir kez bile Diyarbakır'a gitmemiştim. Sanki o konağa girince her şey tekrardan başa saracak gibi hissediyor ve cesaret edip gidemiyordum. Miran yarın yine gidecek ve en az on beş gün gelmeyecekti. Şehir hastanesi projesini Miran'ın şirketi almış ve bunun üzerinde sürekli çalışması ve işinin başında durması gerekiyordu.
On beş gün aslında uzun bir zaman diye düşündüm. Neden kocamı bu kadar zaman yalnız bırakım değil mi?
"Mele
