24. BÖLÜM
Bir kız çocuğu ağlıyordu: ciğerlerine nefes girmiyormuşçasına beynimin içinde yankılanan iç çekişleri, hıçkırıklarının sesinin sanki elini ağzına kapatmış gibi boğuklaşması, boğulurcasına çıkardığı iniltiler fazla tanıdıktı. Karanlığa alışmış gözlerim etrafta geziniyor, tam odağını bulamıyor, o karanlıktaki çocuğun hayalimde canlanan bedenine sımsıkı sarılıp sakinleştirme isteğiyle zihnim parçalanıyor, parçalarım etrafa dağılıyordu. Küf kokusu burun deliklerimden girip genzimi yakıyor, karanlığı süsleyen sise benzer duman görüş açımı engelliyordu. Hiç ışık yoktu. Adımlarımın her birisi boşluğa düşüyordu. Aniden ses yaklaştığında arkamı döndüm ve çocuğu gördüm, sırtı bana dönüktü; upuzun kahverengi dalgalı saçları bakımsızlıktan ve pislikten tiftiklenmişti, minicik bacaklarını karnına
- Writer
