Nefes nefese birbirimizden ayrılınca, elimi dudaklarıma bastırıp kocaman açtığım gözlerimle karşımdaki adama bakıyordum...
İnanmıyorum resmen Keremin öpücüğüne karşılık vermiştim...
Kereminde benden kalır hali yoktu, nefesini düzenlemeye çalışırken yüzündeki mutlu ifadeyi çok net bir şekilde görebiliyordum...
"Sende bana karşı boş değilsin.." diyerek fısıldadığında, ne diyeceğimi şaşırmıştım...
Tüm bedenim benden bağımsız şekilde şok geçiriyormuş gibi kasılıp kalırken, Kerem elini bana doğru uzatmıştı...
Tekrar bana dokunacağı ihtimali kafama dank ederken, lâl olmuş dilim birden telaşla çözülmüştü...
"Yaklaşma.." diyerek bağırırken bir elimide havaya kaldırmıştım...
Verdiğim tepkiye anlam veremediğini kaşlarının yavaş yavaş çatılmaya başlamasından anlayabiliyordum...
"Melek, inkar
