อุ้มรัก

Ep.2 เข้าบ้านใหม่

ร้านอาหาร AAA

ผึ้งยืนอยู่หน้าร้านอาหาร AAA ราวสิบนาทีแล้ว ชั่งใจอยู่นานว่าควรจะเข้าไปคุยถึงข้อตกลงและรายละเอียดของงาน หรือควรจะกลับไปทำงานในโรงงานเหมือนเดิมดี งานนี้เป็นเรื่องใหญ่สำหรับชีวิตเธอแต่เงินที่ได้มาก็จะสามารถปลดหนี้ให้แม่และส่งน้องชายเรียนต่อได้ หรือไม่อาจจะเหลือเงินให้เธอลงทุนอะไรสักอย่างด้วยซ้ำ

สุดท้ายเธอก็เลือกที่จะเดินหน้าต่อมากกว่าหันหลังกลับ อย่างน้อยลองเข้าไปถามรายละเอียดแล้วค่อยกลับไปคิดอีกทีก็ไม่สายเกินไป ยังไงซะเธอก็เกิดมาเพื่อหาเงินทุกวิถีทางให้แม่กับน้องใช้อยู่แล้วนี่ เธอยังจำวันนั้นได้ดี วันที่แม่หลอกให้เธอไปขายตัว โชคดีแค่ไหนที่นิรชาตามไปช่วยไว้ทัน ไม่อย่างนั้นป่านนี้เธอคงฆ่าตัวตายไปนานแล้ว หลังจากวันนั้นเธอก็ไม่มีความคิดจะกลับไปอยู่กับแม่อีกเลย เธอเลือกที่จะออกมาทำงานเองและเช่าห้องอยู่กับเพื่อน แต่ก็ไม่ลืมส่งเงินให้แม่และน้องชายอยู่เสมอ

“สวัสดีค่ะ ใช่คุณแทนไทไหมคะ” เธอเอ่ยทักเหมือนพบคนที่แต่งตัวคล้ายกับที่นัดกันไว้ทางโทรศัพท์

‘ผมจะใส่เสื้อเชิ้ตสีเทานั่งอยู่โต๊ะในสุด ส่วนคุณก็ใส่เสื้อสีชมพูมาแล้วกันนะครับ จะได้สังเกตกันง่ายหน่อย’

“ใช่ครับ เชิญนั่งก่อน” แทนไทขยับตัวขึ้นจากท่านั่งสบาย ๆ เมื่อครู่

“ขอบคุณค่ะ”

“งั้นผมไม่อ้อมค้อมนะครับ งานของคุณคือเป็นคนอุ้มท้องและคลอดลูกของผมกับแฟน สัญญาจ้างมีอายุหนึ่งปี นับตั้งแต่วันแรกที่มีการปฏิสนธิ และตลอดเวลาหนึ่งปีคุณจะต้องย้ายมาอยู่ที่บ้านผม ผมจะได้มั่นใจว่าคุณจะไม่ไปมีสัมพันธ์ทางกายกับคนอื่นในระหว่างตั้งท้อง และเพื่อความปลอดภัยของคุณกับลูกของผมด้วย” แทนไทร่ายยาวเหยียดถึงข้อตกลงของงานนี้ ระหว่างที่พูดก็คอยสังเกตกิริยาท่าทางของอีกฝ่ายอยู่เสมอ

“เอ่อ ทำไมสัญญาถึงหนึ่งปีล่ะคะ ปกติคนตั้งท้องก็แค่ 9 เดือน”

“อีก 3 เดือนที่เกินมา ผมมีเหตุผลครับ ผมต้องการให้ลูกของผมได้กินนมแม่ และเผื่อไว้ว่าถ้าหากคลอดออกมาแล้วลูกของผมไม่สมบูรณ์เพราะคุณ ไม่ว่าจะมาจากการกินหรือการใช้ชีวิตประจำวันของคุณ คุณจะต้องจ่ายค่าเสียหายโดยผมจะหักจากค่าจ้างของคุณ นั่นหมายถึงถ้าคุณทำให้ลูกผมไม่สมบูรณ์ คุณจะไม่ได้ค่าจ้างแม้แต่บาทเดียวและจะต้องรับผิดชอบสินไหมทดแทนค่าเสียเวลาและค่าดำเนินการด้วยครับ”

“แล้วฉันต้องย้ายไปอยู่กับคุณเมื่อไรคะ” ใจจริงแล้วเธอไม่อยากจะย้ายไปไหนเลยด้วยซ้ำ ลองคิดดูสิ ต้องย้ายไปอยู่ใต้ชายคาเดียวกับใครก็ไม่รู้ตั้งหนึ่งปี แล้วจะเป็นอย่างไรบ้างก็ไม่รู้

“หลังจากเซ็นสัญญาครับ เพราะหลังจากนั้นผมจะพาคุณไปตรวจสุขภาพและเริ่มขั้นตอนต่อไปทันที”

“ฉันตกลงค่ะ แต่ฉันจะปลอดภัยใช่ไหมคะ ที่ฉันรับงานนี้เพราะฉันต้องการใช้เงิน และคุณก็ต้องการลูก ฉันหวังว่าอย่างน้อยฉันก็น่าจะปลอดภัยดี” ผึ้งถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ กลัวอะไรหลาย ๆ อย่าง แต่เพื่อแม่และน้อง และชีวิตของเธอเอง เธอต้องผ่านไปให้ได้

“แน่นอนครับ ผมจะดูแลคุณเป็นอย่างดี” แทนไทยิ้มบาง ในที่สุดเขาก็กำลังจะมีลูกจริง ๆ เสียที

-ห้องเช่า-

“แกเอาจริงเหรอวะ” นิรชาขมวดคิ้วเป็นปมเมื่อกลับมาถึงก็พบว่าเพื่อนกำลังเก็บข้าวของเพื่อย้ายออกในวันรุ่งขึ้น

“จริง ฉันทนสภาพนี้ไม่ไหวแล้วแก ฉันต้องการเงินนั่น แม่จะได้เลิกโทรมาด่าฉันสักที ที่สำคัญนะฉันจะเอาเงินส่วนที่เหลือไปลงทุนอะไรสักอย่าง ฉันไม่อยากทำโรงงานไปจนตายหรอกนะชา ฉันสัญญา ฉันจะไม่ลืมแกเลย”

ส่วนหนึ่งที่เธอยอมรับงานนี้เพราะประชดชีวิต คนอย่างเธอไม่ใช่คนสวย แฟนสักคนก็ไม่เคยมี แล้วไหนจะแม่หลอกไปขายตัวเพื่อแลกกับเงินไม่กี่พัน เรียนก็ไม่จบตามที่หวัง อย่างน้อยงานนี้ก็ไม่ใช่การขายตัว มันก็แค่ การให้เช่ามดลูกชั่วคราว แถมได้เงินมากกว่าการไปมีความสัมพันธ์กับคนแปลกหน้ามากมายเพื่อแลกเศษเงิน

“ฉันเป็นห่วงแกนะผึ้ง มีอะไรให้ฉันช่วยแกโทรมาได้เสมอ” นิรชาคือเพื่อนคนเดียวในชีวิตของเธอ เป็นเพื่อนที่ดีที่สุด รู้จักเธอมากกว่าที่เธอรู้จักตัวเองเสียอีก หลาย ๆ อย่างก็ได้นิรชาเป็นคนช่วยเหลือเสมอมา

“ขอบใจมากนะแก ฝากเอาจดหมายลาออกให้เจ๊พาด้วย”

วันรุ่งขึ้น ผึ้งต้องออกเดินทางแต่เช้าเพราะไม่เคยไปบ้านแทนไทมาก่อน จึงต้องเผื่อเวลาไว้มากหน่อย ถ้าเกิดหลงขึ้นมาจะได้ไม่สายมากนัก การจราจรค่อนข้างติดขัด แถมแผนที่บ้านที่แทนไทให้มาก็ดูเหมือนว่าจะไกลจากที่นี่อยู่พอสมควร เธอเลือกเดินออกจากซอยเพื่อมารอรถเมล์ไปลงอีกป้าย และต่อด้วยรถตู้จนมาถึงหน้าปากซอยบ้านของแทนไท ยามนี้สภาพเธอคงดูไม่จืดนัก เหงื่อไหลไคลย้อยน่าดู เพราะอากาศที่แสนจะร้อนอบอ้าว ไหนจะกระเป๋าเสื้อผ้าใบเขื่องอีก ยืนรอไม่นานวินมอเตอร์ไซค์ก็มาจอดเทียบ เธอจึงรีบบอกบ้านเลขที่ที่เป็นเป้าหมายทันที

“โห ใหญ่โตน่าดูเลย นี่แหละนะคนรวย บ้านก็ใหญ่ แถมไม่ต้องท้องเองอีกต่างหาก มีเงินจะจ้างอะไรใครก็ได้” สายตาทอดยาวมองบ้านหลังโตตรงหน้าด้วยความรู้สึกอิจฉาในโชคชะตา โดยไม่ทันมองว่ามีรถยนต์ขับมาด้วยความเร็วเบรคเอี๊ยดเพราะเกือบจะชนเธอ

“นังบ้า แกมายืนมองอะไรอยู่แถวนี้ ห๊ะ นี่มันทางเข้าบ้านคนไม่เห็นหรือไง เดี๋ยวแม่ก็ขับชนซะหรอก ถอยไป !!!!” เสียงแหลมตะโกนด่าทอด้วยสำเนียงแปร่ง ๆ ทำเอาผึ้งสะดุ้งโหยง ‘ตายละ แม่ผู้หญิงผมบลอนด์นี่ อยู่บ้านนี้น่ะหรอ ถ้าต้องอยู่ร่วมชายคาด้วยจะเป็นยังไงเนี่ย’

ผึ้งรีบก้าวเท้าถอยหลัง หลบให้รถเบนซ์คันงามเลี้ยวเข้าสู่ลานบ้านอย่างรวดเร็ว เธอจึงอาศัยจังหวะนี้แทรกตัวเข้ามาในตัวบ้าน ทางลาดปูนยาวเกือบ 50 เมตร มีบ่อน้ำพุอยู่ตรงกลางก่อนจะถึงตัวบ้าน สองข้างทางลาดปูนมีดอกไม้สีสวยขึ้นอยู่ประปราย สองเท้าเดินเอื่อย ๆ เข้ามา โดยลืมนึกไปว่าต้องโทรหาเจ้านายทันทีที่ถึง แต่กว่าจะนึกได้ก็ช้าไป

“นี่แกเข้ามาทำไมเนี่ย เป็นบ้าไปแล้วหรือยังไง ถึงตามฉันเข้ามาแบบนี้” ร่างสูงระหงตามแบบสาวตะวันตกยืนกอดอกและมองมาที่เธอด้วยสายตาเหยียดหยามและเอาเรื่อง

“ฉัน ...เอ่อ ฉันมาหาคุณแทนไทค่ะ คุณแทนไทอยู่ไหมคะ” ผึ้งวางกระเป๋าลงกับพื้น พลางยืดตัวขึ้นเพื่อเรียกความมั่นใจ

"แกว่าอะไรนะ !!” ร่างสูงสืบเท้าเข้ามาหาอย่างน่ากลัว ดวงตาเฉี่ยวคมมองเธอราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ

“ฉันถามว่าเมื่อกี้แกบอกว่ามาหาใคร !!!!!” พลันร่างบางก็ถูกผลักลงกับพื้นอย่างแรงด้วยน้ำมือของหญิงผมบลอนด์ แต่แค่นี้ไม่สะเทือนเธอหรอก ผึ้งยันกายลุกขึ้นอย่างเข้มแข็งและมองกลับด้วยท่าทีที่ไม่ยอมคน

“ฉัน มา หา คุณ แทนไท” ผึ้งพูดย้ำชัด ๆ เพราะคิดว่าตัวเองไม่ได้ทำอะไรผิด แค่มาหาตามที่นัดไว้ก็เท่านั้น ถ้าความผิดของเธอจะมีก็คงแค่ลืมโทรหาเขาเท่านั้น

“Bitch !! หน้าด้านมาตามหาผัวคนอื่นถึงที่” ฝ่ามือเรียวกระทบลงที่ใบหน้าของผึ้งอย่างจัง จนผึ้งเซไป

“นี่คุณ คุณเป็นใครฉันไม่ทราบหรอกนะคะ แต่การที่ฉันบอกคุณว่ามาหาคุณแทนไท คุณก็ควรถามว่ามีธุระอะไรหรือไม่ก็พาฉันไปพบเขา เพราะถ้าฉันไม่มีธุระกับใคร ฉันก็คงไม่มาที่นี่ให้คุณทำร้ายแบบนี้หรอกค่ะ แต่ฉันว่าตอนนี้คุณควรไปสงบสติอารมณ์ก่อนเถอะค่ะ ฉันขอตัว” ผึ้งก้มหยิบกระเป๋าเสื้อผ้าพลางเดินมุ่งหน้าสู่ตัวบ้านท่ามกลางแดดเปรี้ยงในยามใกล้เที่ยง มือก็กดหาเบอร์ของแทนไทเพื่อแจ้งถึงการมาถึงของเธอ โดยไม่ทันสังเกตเลยว่าด้านหลังของเธอมีคนจับตามองด้วยความโกรธเกลียดอยู่ทุกย่างก้าว

“คุณแทนไทคะ ฉันอยู่หน้าบ้านคุณแล้วค่ะ” ทันทีที่แทนไทรับสาย ผึ้งก็กรอกเสียงลงไปทันที

“ได้ครับ ผมจะออกไปเดี๋ยวนี้” ปลายสายวางสายไปไม่ถึงนาที ก็ออกมาพบกับเธอที่นั่งเอามือลูบแก้มข้างที่โดนตบป้อย ๆ อยู่ที่ขั้นบันไดหน้าบ้าน

“เอ่อ เข้ามาถึงนี่แล้วหรือครับ ใครเปิดประตูให้หรือครับ” ผึ้งลุกขึ้นยืน พอดีกับเจสซี่เดินมาถึง

“นังนี่ใครคะแทน เมียเก่าเมียเก็บที่ไหนอีกล่ะ” เจสซี่เดินเบียดตัวเข้ามายืนเกาะแขนแทนไท ราวกับจะแสดงตัวว่าเป็นเจ้าของชายหนุ่ม

“ช่วยให้เกียรติฉันด้วยนะคะ ถ้าไม่อย่างนั้นฉันคงต้องขอตัวกลับ” ผึ้งทำท่าจะยกกระเป๋าขึ้นเพื่อเดินกลับออกไป แต่แทนไทก้าวยาว ๆ ไปรั้งข้อมือเธอไว้ พลางแย่งกระเป๋ามาถือเสียเอง ทำเอาสาวผมบลอนด์ถึงกับออกลูกไม่พอใจทันที

“ใจเย็น ๆ นะครับคุณผึ้ง ผมว่าเราเข้าไปข้างในกันก่อนดีกว่า ...เจส แทนว่าเจสควรให้เกียรติคุณผึ้งเธอมาก ๆ นะ เอาไว้ไปคุยกันในบ้านเถอะ” ประโยคท้ายแทนไทหันไปพูดกับเจสซี่ด้วยน้ำเสียงตำหนิ

ภายในตัวบ้านเปิดแอร์เย็นฉ่ำ ต่างจากอากาสข้างนอกลิบลับที่ร้อนจนแทบจะหลอมละลายทุกสิ่งทุกอย่างได้ ผึ้งรับรู้ได้ถึงรังสีอะไรบางอย่างที่มองไม่เห็นด้วยตาเปล่า แต่ทว่ารับรู้ได้ผ่านทางสายตาที่จ้องมองมา

“เจส นี่คุณผึ้ง” ทันทีที่ทุกคนนั่งลงบนโซฟาหรู แทนไทก็เปิดบทสนทนาด้วยการแนะนำผึ้งให้กับเจสซี่

“ตกลงนังนี่ใครคะ” ยังคงแสดงอาการไม่พอใจที่อยู่ ๆ ก็มีหญิงสาวเข้ามาที่บ้าน มาถามหาคนรักของเธอ และไหนจะท่าทีที่แทนไทแสดงต่อผู้หญิงแปลกหน้าคนนี้อีก

“ฉันชื่อผึ้งค่ะ ต่อไปนี้จะมาอยู่ที่นี่ในฐานะคนอุ้มท้องลูกให้คุณแทนไท ทีนี้คุณก็หายสงสัยแล้วนะคะ” ผึ้งชิงแนะนำตัวก่อนที่แทนไทจะอ้าปากพูดเสียอีก ทำไมเธอต้องกลัวด้วยล่ะ เธอมาทำหน้าที่ของเธอเพื่อแลกค่าจ้าง ไม่มีอะไรที่เป็นเรื่องผิดบาป

“อะไรนะ นี่มันหาง่ายกันขนาดนี้เลยหรอ ร้อนเงินหรือยังไง แล้วทำไมแทนต้องให้นังผู้หญิงคนนี้เข้ามาอยู่ที่นี่ด้วยล่ะคะ”

“พอเถอะเจส เจสไม่อยากท้อง แทนก็หาคนมาทำหน้าที่นี้แทนเจสแล้ว และที่แทนให้มาอยู่ที่นี่เพื่อที่เราจะได้ช่วยกันดูแลลูกของเราไง เจสไม่เข้าใจตรงไหน” แทนไทพูดด้วยความเหนื่อยใจ ไม่เข้าใจเลยจริง ๆ ว่าตกลงแล้วแฟนสาวของเขาต้องการอะไรกันแน่ เพราะบางครั้งเจสซี่ก็ทำเหมือนว่ารอคอยการตอบกลับมาของคนที่จะมาเป็นแม่อุ้มบุญให้ แต่บางครั้งเจสซี่ก็แสดงออกราวกับว่าไม่ต้องการให้มีการหาแม่อุ้มบุญและรวมถึงไม่ต้องการให้เขามีลูกด้วย

“โอเค งั้นแทนจัดการไปละกัน เจสจะไปรอข้างบน เสร็จแล้วช่วยตามเจสขึ้นมาด้วยนะคะ” สิ้นเสียงร่างสูงระหงก็ลุกขึ้นยืนพลางปรายตามองหญิงสาวแปลกหน้า ก่อนจะออกเดินมุ่งหน้าสู่ห้องนอนแทนไท ปกติแล้วจะพูดว่าเธออยู่บ้านเดียวกับแทนไทก็ไม่ถูกนัก เพราะเธอจะไป ๆ มา ๆ ระหว่างที่นี่กับคอนโดของเธอ ที่เป็นอย่างนั้นเพราะเธอยังไม่พอ เธอยังอยากดื่ม อยากเที่ยว อยากมีสัมพันธ์กับใครไปเรื่อย ๆ แต่ทั้งหมดนั้นต้องไม่ให้แทนไทรู้เด็ดขาด ด้วยเพราะหวังผลบางอย่าง

เรื่องที่แทนไทจะหาแม่อุ้มบุญมาท้องแทนเธอนั้น เธอรู้มานานแล้ว แต่ไม่คิดว่าจะหาได้เร็วขนาดนี้ และตามที่คุยกับแทนไทไว้ การผสมเด็กในหลอดแก้วเพื่อเตรียมนำไปฝังในมดลูกของแม่อุ้มบุญ เธอจะต้องเป็นคนให้ไข่เพื่อนำไปผสมกับสเปิร์มของแทนไท และนั่นคือสิ่งที่เธอไม่ปรารถนา เธอไม่ต้องกาารมีลูกไม่ว่าจะด้วยวิธีไหน รวมถึงการใช้แม่อุ้มบุญด้วย เพราะถึงแม้เธอจะไม่ได้เป็นคนอุ้มท้อง แต่ยังไงเด็กที่เกิดมาก็จะได้ชื่อว่าเป็นลูกของเธอตามกฎหมาย และเธอก็ต้องกลายเป็นคุณแม่ และการเป็นแม่นั่นแหละ ที่เธอไม่เคยต้องการ