แสงแดดยามสายสาดส่องเข้ามาในห้องนอนที่ตกแต่งสไตล์เรียบหรู สองร่างนอนเคียงกันอย่างไร้ซึ่งอาภรณ์ปกปิดกาย มีเพียงผ้าห่มผืนหนาที่ห่อหุ้มร่างทั้งสองไว้ ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น
“อืมม...” เป็นหญิงสาวที่รู้สึกตัวตื่นขึ้นก่อน ทันทีที่ลืมตาตื่นความปวดร้าวระบมก็แล่นไปทั่วร่างกายจนต้องสูดปากเบา ๆ
“ตื่นแล้วเหรอ” เป็นแทนไทที่รู้สึกตัวตาม เมื่อรับรู้ได้ถึงบางคนที่กำลังจะก้าวขาลงจากเตียง
“ค่ะ ฉันจะกลับห้อง ห้องนี้เป็นที่ของคุณ ฉันไม่ควรอยู่นาน ขอตัวนะคะ” เหมือนจะลืมว่าตัวเองไร้ซึ่งผ้าผ่อนจึงลุกพรวดขึ้นจนร่างสะโอดสะองปรากฏต่อสายตาชายหนุ่ม มือไวเท่าความคิดก็รีบดึงผ้าห่มมาห่อร่างไว้อย่างเดิม
“ฉันว่าคุณลุกไปก่อนดีกว่าค่ะ ฉันไม่สะดวกใจถ้าคุณยังอยู่บนเตียงแบบนี้” ผึ้งพูดออกไปโดยที่ไม่มองอีกฝ่าย ภาพแก่นกายของเขายังวนเวียนในหัวเธอไม่จบสิ้น
แทนไทมองหน้าผึ้งนิ่ง ๆ ก่อนจะลุกเดินโทง ๆ ราวกับจะแกล้ง
