แทนไทเดินสาวเท้ายาว ๆ เพราะหลังจากที่มองจากระยะไกลแล้วไม่เห็นผึ้งอยู่บริเวณนั้น และเธอก็คงเข้าไปรอในรถไม่ได้เพราะเขาล็อครถไว้ เมื่อเดินมาถึงตัวรถก็เป็นไปตามคาดคือไม่พบเธออยู่ที่นั่นจริง ๆ ครั้นจะโทรหาเธอก็ไม่ได้ เพราะผึ้งโทรศัพท์เสียเมื่ออาทิตย์ก่อน คิ้วหนาขมวดติดกันแน่น นึกโทษตัวเองที่มัวแต่ห่วงซื้อของ ไม่ออกตามหาเธอแต่แรก
“ช่วยด้วยค่ะ ช่วยด้วย มีคนท้องตกเลือดค่ะ !!!” เสียงหญิงสาวคนหนึ่งตะโกนขึ้น เธออยู่ไม่ไกลจากเขานัก ถัดไปแค่ 2 ช่วงเสาเท่านั้น แทนไทรีบวิ่งไปทันทีที่ได้ยินคำว่าคนท้องตกเลือด
“ผึ้ง!!!!” ภาพที่เห็นช่างทำร้ายจิตใจคนอย่างเขามากมายเหลือเกิน ร่างบางที่มีท้องนูนโตนอนหายใจรวยรินมองมายังเขาด้วยสีหน้าดีใจอย่างเห็นได้ชัด มันเป็นความผิดของเขาแท้ ๆ ถ้าเขาดูแลเธอดีกว่านี้ เธอคงไม่มีสภาพเช่นนี้
“...ช่วยลูกของเราด้วย” ผึ้งเค้นเสียงออกมาให้ดังพอที่จะได้ยิน ดวงตาปรือมีคราบน้ำตาเปื้อนใบห
