หลังจากผ่านเหตุการณ์เผาบ้านครั้งนั้นมา ผึ้งก็สังเกตเห็นว่าทุกครั้งที่แทนไทออกไปทำงาน มักจะมีชายแปลกหน้ามาด้อม ๆ มอง ๆ อยู่ที่รั้วหน้าบ้าน หากตอนนี้เธอไม่มีเจ้าสองแฝดเธอคงไม่คิดหนักเรื่องความปลอดภัยเท่านี้ แต่เมื่อเหลือบไปเห็นลูก ๆ ที่อยู่ในวัยกำลังน่ารัก เธอก็ยิ่งต้องคิดให้มากขึ้น
เธออยากไปจากที่นี่… อยากจะพาลูก ๆ และทุกคนย้ายออกไปจากที่นี่ เธอครุ่นคิดอยู่นาน จากวันเป็นสัปดาห์ จากสัปดาห์เป็นเดือน ก็ยังคิดไม่ตกเพราะกังวลในความปลอดภัย กลางคืนเธอก็ไม่เคยหลับสนิท จากหญิงสาวที่ร่าเริงสดใสกลับกลายเป็นคนที่วิตกจริตแทบจะตลอดเวลา
“คุณผึ้ง… ป้าเห็นคุณหนูร้องมาสักพักแล้ว ให้ป้าช่วยไหมคะ” ป้าเอมที่เฝ้ามองนายหญิงของบ้านมาสักพัก เข้ามาถามไถ่ด้วยความเป็นห่วงและอยากแบ่งเบา เพราะเห็นว่าผึ้งมีภาวะเครียดหลังคลอดตั้งแต่เกิดเรื่องวันนั้น ผึ้งมักจะเครียดและกระวนกระวายเวลาที่ลูก ๆ ร้องเสียงดัง
“ป้าช่วยออกไปด
