ผึ้งเงยหน้ามองคนที่อยู่ตรงหน้าอีกครั้งเพื่อความแน่ใจว่าเธอไม่ได้ตาฝาดไป
“เจสซี่…?” ผึ้งเรียกชื่อคนที่อยู่ตรงหน้าอย่างไม่เต็มปากนัก ร่างหญิงสาวตรงหน้านั้นเต็มไปด้วยแผลพุพองอย่างหนัก มีทั้งเลือดและหนองไหลเยิ้ม ซึ่งนี่คงเป็นต้นตอของกลิ่นที่น่าคลื่นเ**ยน
“จำกูได้ด้วยหรอ อีตัวฉิบหาย” เจสซี่ตอบกลับอย่างแสบร้อน พลางมองสิ่งที่อยู่ในห่อผ้าด้วยสายตายากจะคาดเดา
“คุณจะทำอะไรน่ะ คุณเคยเกือบฆ่าเด็กที่ไม่รู้เรื่องมาครั้งนึงแล้ว คุณยังคิดไม่ได้อีกเหรอ คืนลูกมาให้ฉันเถอะ” ผึ้งยันตัวลุกขึ้นอย่างระมัดระวังและค่อย ๆ สืบเท้าเข้าไปหาเจสซี่ช้า ๆ
“ถ้ากูต้องตายอย่างหมาข้างถนนที่ไม่เหลืออะไรเลย กูก็จะทำให้มึงเจ็บปวดเหมือนกู มึงพรากทุกอย่างไปจากกู กูก็จะพรากคนที่สำคัญที่สุดของมึงไป!”
“ฉันไม่เคยพรากอะไรจากคุณไปเลยนะ… ฉันไม่ได้อยากให้เรื่องมันเป็นแบบนี้”
“มึงแย่งผัวกูไป แย่งมรดก แย่งความรัก ที่กูต้องมีสภาพแบบ
