Sa Ilalim Ng Ulan (Under The Rain)

Chapter 3

Isang araw, matapos ang ilang buwan ng pag-iiyak at pagtitiis, dumating ang isang mas maligayang umaga para kay Mara. Bagamat ang pag-ibig nila ni Miguel ay mananatili sa kanyang puso, unti-unti nang naglalaho ang sakit at lungkot na kanyang nadama. Dahil sa pag-aalaga at suportang ibinigay ni Adrian, nakakalimutan niya kahit papaano ang matinding pagdurusa na dala ng paghihiwalay nila ni Miguel.

Naging malapit na magkaibigan sina Mara at Adrian. Sa bawat araw na nagdaraan, mas lumalim ang kanilang pagkakaunawaan at pagmamahal sa isa't isa. Hindi niya inasahan na sa kaibigan niyang ito'y may magtataglay ng pag-ibig na tila bagang walang hanggan.

Sa isang pag-ikot ng tadhana, dumating ang isang espesyal na pagkakataon sa kanilang dalawa. Sila'y nagtungo sa isang lugar na malayo sa lungsod, upang masaksihan ang kabila ng magandang tanawin ng kalikasan. Naglakad sila sa ilalim ng mga kalakhang puno at napaligiran ng mga halaman. Sa mga oras na ito, mas lumalim ang kanilang pag-uusap, at tila ba may isang mahiwagang puwersa na naglalakip sa kanilang mga puso.

Nang makarating sila sa isang palanggana ng tubig mula sa pag-ulan ng mga nakaraang araw, napansin ni Mara ang masayang kulay ng langit at tila ba may isang espesyal na bagay na naghihintay sa kanilang dalawa. Inalok ni Adrian si Mara na maligo sa malamig na tubig, at nang tanggapin ito ng babae, tila ba nagkaroon ng isang kakaibang alon ng kasiyahan sa paligid.

Habang nagtatawanan sila sa gitna ng tubig, tumatakbo sa isip ni Mara ang mga masasayang alaala kasama si Miguel. Ngunit kahit ang alon ng lungkot ay napalitan ng pag-asang nararamdaman niya sa kasalukuyang sandali. Hindi na siya nag-iisa; may isang kaibigan na handang makinig, mag-alaga, at umintindi.

"Dahil sa'yo, Adrian, natutunan kong muli na maging masaya at buksan ang aking puso sa pag-ibig," sabi ni Mara na may pagtitiwala sa mga mata.

"Hindi ko inaasahan na matatagpuan ko ang pag-ibig sa isang kaibigan," sabi naman ni Adrian na puno ng pasasalamat sa puso.

Nang magkatinginan sila, pareho nilang naramdaman ang isang bagong pakiramdam na tila nagbibigay-liwanag sa kanilang mga puso. Sa gitna ng kapayapaan ng kalikasan at sa pag-ulan na nagdadala ng pag-asa, nahanap ni Mara ang hinahanap niyang pag-ibig, hindi kay Miguel, kundi kay Adrian.

Kasabay ng paglakas ng ulan, sinubukan ni Mara na sabihin kay Adrian ang kanyang damdamin. "Adrian, nandito ka na ngayon sa puso ko. Salamat sa pagmamahal na ibinibigay mo sa akin."

Nagkaroon ng ngiti sa labi ni Adrian, at ngunit may halong pangamba sa kanyang mga mata. "Mara, hindi mo man ako si Miguel, handa akong maghintay at maging sandalan mo. Mahal kita, kahit bilang isang kaibigan."

Mula noon, naging mas malapit pa sila sa isa't isa. Dumating ang mga pagsubok, ngunit kasama ni Adrian, nahanap ni Mara ang matibay na suporta na matagal na niyang hinahanap. Sa paglipas ng mga araw, natutunan ni Mara na ang pag-ibig ay hindi lamang tungkol sa pag-aalaga at pagmamahal sa isang tao; kundi maaari rin itong mahanap sa pagkakaibigan, sa pag-unawa, at sa pagtanggap ng walang kondisyon.

Sa pagbuhos ng ulan, kasabay nito ang pag-ulan ng pag-asa sa puso ni Mara. Sa kanyang pag-ibig kay Adrian, natutunan niya na hindi lahat ng pag-ulan ay nagdadala ng kalungkutan; may mga pag-ulan din na nagdadala ng pag-asa, ligaya, at pagmamahal. At habang ang pag-ibig nina Mara at Adrian ay nagbubukas ng bagong kabanata, muling lumiyab ang kanilang mga puso sa mas maligayang umaga na naghihintay sa kanilang dalawa.