Sa Ilalim Ng Ulan (Under The Rain)

Chapter 2

Sa paglipas ng mga araw, nagpatuloy ang pagiging malapit nina Mara at Adrian. Mas lalong naging mahalaga sa kanilang dalawa ang bawat isa, at sa tuwing nagkakasama sila, tila ba nawawala ang bigat ng mundo sa paligid nila.

Naging masaya sina Mara at Adrian kapag naglalakad sila sa parke at nagbabahagi ng mga alaala ni Miguel. Minsan ay tatawa sila sa nakakatuwang kwento, at may mga pagkakataon naman na magpapakiramdaman sa kalungkutan ng mga pangyayari. Ngunit sa bawat hakbang na kanilang ginagawa, nagiging mas matibay din ang samahan nila.

Sa isang pagkakataon, sinamahan ni Adrian si Mara sa puntod ni Miguel. Isang tahimik at payak na lugar kung saan nais ni Mara na magpahinga ang kanyang minamahal. Habang nakatayo sa harap ng puntod, muling bumuhos ang mga alaala sa kanyang isipan.

"Alam mo, Adrian," simula ni Mara, "kahit nasaktan ako nang malalim nang iwan ni Miguel, hindi ko pinagsisisihan ang pagmamahal ko sa kanya. Masakit, pero iyon ang tunay na pag-ibig."

"Mara," tugon ni Adrian, "alam kong masakit para sa iyo ang mawala si Miguel, pero gusto ko lang sabihin sa iyo na nandito ako palagi para sa iyo. Hindi kita hahayaang mag-isa sa pagharap sa anumang pagsubok."

"Alam ko iyon, Adrian," sambit ni Mara. "Maraming salamat sa iyong pagmamahal at pagiging matiyaga sa akin. Hindi ko lubos maisip kung paano ako nagkakaroon ng isang kaibigan na katulad mo."

Sa pagdaan ng mga araw, lalo pang tumitindi ang pagkakaibigan nina Mara at Adrian. Ipinagpatuloy nila ang paglalakbay ng buhay, at unti-unti ay natutunan ni Mara na muli itong maging masaya kahit na wala si Miguel. Napagtanto niya na ang pag-ibig ay hindi lamang nauukit sa isa't isa, kundi maaaring umusbong din sa pagitan ng mga magkaibigan.

Sa paglipas ng mga buwan, naramdaman ni Mara na may bagong pag-asa na umuusbong sa kanyang puso. Hindi na tulad ng dati na parang malakas na bagyo na nagdadala ng hapdi, ngayon ay parang banayad na simoy ng hangin na nagpapalakas sa kanya.

Isang hapon, matapos magkwentuhan sa tahanan ni Mara, dinala ni Adrian ang dalaga sa isang mataas na lugar kung saan maaari nilang masilayan ang magandang tanawin ng buong lungsod. Habang tinitingnan nila ang mga ilaw na tila mga bituin sa gabing iyon, naramdaman ni Mara na may kakaibang kuryente na naglalaro sa pagitan nila.

"Mara," sabi ni Adrian, "alam kong masakit pa rin ang puso mo. Pero gusto ko lang sabihin sa iyo na handa na akong maghintay. Hindi ko ito pinipilit, pero sana, isang araw, bigyan mo ako ng pagkakataong mahalin ka."

Namangha si Mara sa kabaitang ipinakita ni Adrian. "Hindi ko alam kung paano, Adrian. Hindi ko pa rin kayang magmahal muli."

"Alam ko iyon," sabi ni Adrian. "Pero narito lang ako, at hindi ako aalis. Kahit na maging kaibigan lang tayo habangbuhay, masaya na ako."

Ang pag-iisip ni Mara ay nagulo sa mga salitang binitawan ni Adrian. Hindi pa rin handa ang puso niya, ngunit napagtanto niya na hindi niya kailangang madaliin ang pagbabalik ng kanyang puso sa pag-ibig. Binigyan niya ang sarili ng kalayaang tanggapin ang pagkakaibigan na may pagmamahal at panahon.

Sa mga susunod na buwan, patuloy na namulat si Mara sa mga bagong pag-asa at pagkakataon na naghihintay sa kanya. Hindi pa rin nawawala ang mga alaala ni Miguel, ngunit nagsimula siyang maniwala na maaari pa siyang maging masaya, na may mga taong handang tumulong at umintindi sa kanya.

Sa ilalim ng araw na tila nagpapasalamat sa pagdadaan ng mga ulan, napagtanto ni Mara na maaaring maging masaya muli. Hindi alintana kung gaano pa katagal, ngunit alam niyang sa pag-ibig at pagkakaibigan ni Adrian, may isang espesyal na lugar sa kanyang puso na maghihintay magpakailanman. At sa mga sandaling tila bumubuhos ang ulan, alam niya na may liwanag na naghihintay sa kanyang puso – isang liwanag na maaaring lumigaya sa kanyang paglalakbay.