Beste
Taha tam bir beyefendiydi. Beni biraz daha iyi hissettirmek için tüm yapması gerekenleri yapıyordu. Neden ağladığımı ve üzgün olduğumu söylemesem de beni asla anlatmam için zorlamadı. Sanki yaşadıklarımı bir şekilde hissedebiliyor gibiydi. Kadınları ve onların gözyaşlarını anlıyor gibiydi ve sormaması gerektiğinin farkındaydı. Ağlamak için güvenli bir liman gibiydi ama bu benim için utanç vericiydi. Yeni evimin yeni seksi komşusunun omzunda bir bebek gibi ağlıyordum ve henüz flört etmeye bile başlamamıştık. İnsanın üzgünken düşündüğü aptalca ne kadar şey varsa hepsi beynimin içinde gibiydi.
Asıl soru, şimdi ne olacaktı?
Küçük bir kafeye oturmuştuk ve sipariş vermiştik. Taha dikkatimi çekmek için elime dokundu, beni rahatlattı ve konuşmaya ihtiyacım olursa yanımda olduğunu söyledi.
