Episode 8 | ลองของพ่อเพื่อน
862 Words
"เพื่อนค่ะ" เพื่อนจริง ๆ คนให้ก็คือ ยัยต้นหอมลูกสาวของคุณอาไตรทศนั่นแหละ ให้เป็นของขวัญวันจบการศึกษา ให้เป็นของขวัญรับปริญญาก่อนกลับมาที่นี่ เพชรแท้แน่นอน !
"เพื่อนหรือแฟนเอาให้แน่"
"ไม่น่าจะเกี่ยวกับคุณอานี่คะ"
"หึ ! นั่นสินะ เรื่องเด็ก ๆ แบบนั้น ฉันไม่สนใจหรอก" ว่าแล้วก็เดินสวนคนตัวเล็กเข้าไปในห้องน้ำ ปล่อยให้พริกขิงยืนพ่นลมหายใจออกมาบาง ๆ ก่อนที่เธอจะเดินกลับออกไปด้านนอก
"ไปไหนมายัยพริก"
"เข้าห้องน้ำ"
"เจอพ่อฉันรึยัง"
"เจอแล้ว ไหนว่าเขาไม่อยู่ไง"
"ตอนแรกก็คิดว่าไม่อยู่ แต่ไม่รู้ทำไมอยู่ ๆ ถึงโผล่มา ว่าแต่พ่อฉันยังหล่ออยู่ใช่ป่ะ"
"อืม ...เหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลย" พริกขิงนั่งนึกถึงรูปร่างที่เห็นเมื่อครู่ ไม่ต้องพูดถึงใบหน้าที่หล่อเหลาเอาการอยู่แล้ว แต่รอบนี้ซิกแพ็กดูแน่นเปรี๊ยะ เหมือนว่าออกกำลังกายมาอย่างหนัก แถมสายตาที่มองเธอยังแปลกไปกว่าเมื่อสามปีก่อนอีกด้วย
"ฉันว่าพ่อฉันเปลี่ยนไปอยู่นะ"
"ยังไงเหรอ"
"ช่วงพักหลังมานี้ไม่ค่อยออกไปสังสรรค์กับเพื่อน เข้าแต่ฟิตเนส ไม่รู้ไม่แอบติดพันเทรนเนอร์สาวคนไหนอยู่รึเปล่า"
"อย่างงั้นเหรอ"
"อืม ...ว่าแต่ตะกี้ได้ผลป่ะ เรื่องแหวนอ่ะ"
"ไม่รู้เหมือนกัน"
"แล้วพ่อฉันถามถึงไหมล่ะ"
"ก็ถามอยู่นะ"
"เห็นไหม บอกแล้วว่าพ่อฉันต้องถามแน่ ๆ เห็นเพื่อนลูกสาวที่เคยเห็นหน้ากันมาตั้งแต่สมัยเรียนใส่แหวนนิ้วนางแบบนั้น ยังไงก็ต้องเอ่ยปากถามอยู่แล้ว แต่ฉันก็ยืนยันนะว่าพ่อฉันเขายังเป็นเสือ ~ เธอจะเปลี่ยนใจก็ได้"
"ฉันเองก็อยากจะเปลี่ยนใจอยู่เหมือนกัน แต่สามปีมานี้ บอกตามตรง ฉันยังลืมคุณอาไตรทศไม่ได้เลย"
"มันฝังใจขนาดนั้นเลยเหรอ"
"น่าจะเป็นรักแรกของฉันเลยมั้ง ก็สามปีก่อน พ่อเธอดีกับฉันมากเลยนี่นา"
"ก็จริงนะ แต่เธอกับพ่อ เรื่องช่องว่างของอายุก็มีมากอยู่เหมือนกัน แต่ไม่มากเท่าผู้หญิงข้างกายของเขาหรอก"
"เรื่องนั้นฉันรู้"
"เธอจะอ่อยเขาแบบไหนกัน" ต้นหอมขยับเข้ามาถาม เมื่อนึกยังไงก็นึกไม่ออกว่าพริกขิงจะเดินหน้าจีบพ่อของตัวเองแบบไหน
"ฉันไม่กล้าหรอก"
"สักหน่อยสิ พ่อฉันเขาน่าจะชอบแม่สาวช่างยั่วนะ"
"ไม่เอา ฉันทำไม่เป็น ~ " ทั้งสองสาวคุยกันอย่างสนุกสนาน ก่อนที่ต้นหอมจะเดินมาส่งเธอที่หน้าบ้าน
"ไม่ให้ฉันไปส่งแน่เหรอ"
"ไม่เป็นไร ฉันว่าจะกลับบีทีเอส"
"อืม ไว้เจอกันนะ~" พริกขิงโบกมือลา ก่อนจะเดินออกไปจากบ้าน
ร่างบางในชุดเดรสสีเข้มขับกับผิวขาว ๆ เดินตามทางได้สักพัก ก็ได้ยินเสียงแตรรถจากด้านหลังที่ขับตามมา
ปริ๊น !
"คุณอา" หญิงสาวเหลือบมองคนที่ลดกระจกลงมาแล้วสบตากับเธอ
"ขึ้นรถสิ เดี๋ยวอาไปส่ง"
"ไม่เป็นไรค่ะ เดินอีกนิดเดียวก็ถึงรถไฟฟ้าแล้ว"
"ทางข้างหน้ามันเปลี่ยวขึ้นมาก่อน"
"ก็ได้ค่ะ" เพราะไม่อยากปฏิเสธความหวังดี แล้วก็อยากรู้ด้วยว่าผ่านมาสามปี ยังรู้สึกว่าแบบเดิมอยู่ไหม ทำให้พริกขิงอยากลอง ลองวัดใจดูสักตั้งว่าคุณพ่อเพื่อนของเธอคนนี้จะใจแข็งตามอย่างที่ปากพูดออกมาไหม
"ใส่สั้นขนาดนี้ เอาไว้ล่อเสือล่อตะเข้แถวนี้รึไง" ว่าพลางหยิบเอาเสื้อสูทที่พาดอยู่ด้านหลังมาวางคลุมไว้ที่ต้นขาเรียวขาวให้กับคนที่นั่งอยู่ข้างกาย ขณะที่สายตาคมเพ่งมองไปที่ถนนด้านหน้า
"คุณอาคะ นี่มันสมัยไหนกันแล้ว" ถึงจะพูดออกไปแบบนั้น แต่ทว่าพริกขิงก็ยังรับมันมาคลุมต้นขาเรียวขาวของตัวเองเอาไว้
"สมัยนี้ หรือ สมัยไหน คดีข่มขืนก็ยังไม่หมดไปจากสังคมสักทีหรอก หัดระวังไว้บ้างก็ดี"
"ทราบแล้วค่ะ คุณอา"
"กลับมืดค่ำขนาดนี้ แฟนเธอไม่ว่าเอารึไง"
"ก็ไม่นี่คะ" ไม่ว่าจริง ๆ เพราะแฟนไม่มี แต่ไม่รู้ว่าอีกคนติดใจอะไร ถามหาแฟนของเธออยู่ได้ จะอยากรู้ไปทำไม
"ใจกว้างดีนะ มีแฟนสวย แต่ก็ปล่อยให้กลับบ้านดึกแบบนี้ได้"
"แล้วคุณอาล่ะคะ"
"ทำไม ?"
"มาส่งหนูแบบนี้ แฟนคุณอาไม่ว่าเอารึไงคะ"
"ไม่ว่า ฉันเคลียร์ของฉันได้"
เชอะ ! พริกขิงแอบเบ้ปากพร้อมกับหันไปนอกหน้าต่าง แฟนคนไหนกัน !
แต่ก็อย่างว่า คงจะเคลียร์ได้หมด เห็นมีเยอะแค่ไหนก็สับรางได้ทัน ไม่เห็นเคยมีปัญหาชนกันเลยสักครั้ง
"ได้งานแล้วเหรอ ?"
"ค่ะ บริษัทคุโรมัตสึไน"
"คู่แข่งฉัน ?"
- Writer
