Episode 2 | ขัดดอกนอกระบบ
823 Words
"ขาว ...อึ๋ม... เด้งดึ๋ง ไปหมด..."
"สวยฉิบหาย ทำไมนายกล้าส่งให้มาทำงานกับพวกเราวะ"
"นายไม่สนว่ะ คนนี้"
"สวยขนาดนี้ไม่สน จะสนคนไหนวะ"
หลายวันต่อมา
ขณะที่พ่อเลี้ยงอัยการกำลังนั่งตรวจงานบัญชีอยู่ที่บ้านตรงข้างเล้าเป็ดตามอย่างที่เคย
"ที่ไร่เป็นยังไงบ้าง"
"ดีครับ ทุกคนขยันขันแข็ง ตื่นขึ้นมารีบทำงานกันทุกวันเลยครับ ตั้งแต่ที่คุณอัยส่งนางฟ้า เอ้ย ! ว่านรักไปทำงานที่นั่น" เกษมตอบ
"ใครวะ ว่านรัก ?"
"ก็ลูกสาวคนโตของไอ้วันชัยไงครับคุณอัย" ตอบอย่างชัดถ้อยชัดคำ
"เกิดอะไรขึ้น ทำไมกูไม่รู้" อัยการขมวดคิ้วถาม ก่อนที่เกษมจะตอบกลับมา
"คุณอัยไม่ไปดูเองล่ะครับ"
เพราะเห็นคนงานพากันขยันขันแข็ง แถมยังมีคนพาเพื่อนมาสมัครกันอีกเพียบเลยทำให้อัยการสงสัย แต่เมื่อมาถึงก็หายข้องใจกับทุกสิ่งทุกอย่างที่ปรากฏตรงหน้า
"นี่ค่ะ น้ำ"
"ดื่มน้ำเย็น ๆ กันก่อนนะคะ"
"พี่ ๆ ร้อนกันไหมคะ"
"นี่ผ้าเย็นนะคะ"
"ยัยนั่นใคร !" ร่างสูงที่ยืนกอดอกมองไปรอบ ๆ ไร่ กวาดมองคนงาน ก่อนจะไปสะดุดตาเข้ากับสาวสวยรูปร่างเพรียวบางสมส่วนกับหน้าอกหน้าใจที่เด้งดึ๋ง สะบึมฮึ่ม เลยทำให้เขาถึงกับตกตะลึงงัน ตาค้างไปชั่วขณะ
"ก็คุณว่านรัก ลูกไอ้วันชัยที่มันส่งมาขัดดอกคุณอัยการไงครับ"
"ว่าไงนะ ! สวยขนาดนี้เชียวเหรอ ?"
"ก็ผมเคยบอกคุณอัยไปแล้วไงครับ ว่าให้มาดูหน้าเธอก่อน" เกษมตอบ
"ฉิบหาย ! ยัยนั่น ทำแบบนี้มากี่วันแล้ว"
"ก็ถ้านับรวมวันนี้ ก็เข้าวันที่ห้าแล้วนะครับ"
"บ้าฉิบ ! มึงสั่งยัยนั่นเอาตัวออกมาเลย แล้วใครใช้ให้แต่งตัวแบบนั้น"
"เธอบอกว่ามีมาแค่สามชุดครับ แค่กางเกงขาสั้นจู๋ กับเสื้อสายเดี่ยว แล้วก็เสื้อเชิ้ตอีกสามตัว"
"ไปเอาตัวมา กูจะรออยู่ในรถ"
"ครับ คุณอัย" ว่าแล้วก็เดินอาด ๆ ไปหาร่างสุดสะบึมที่ท้ายไร่
ไม่นาน...ร่างสวยในชุดกางเกงขาสั้นจู๋ก็เดินมาที่รถแล้วเปิดประตู ก่อนจะมีเสียงของใครบางคนดังขึ้นมาขัดการกระทำของหญิงสาว
"ไปนั่งอะไรข้างหลัง ขึ้นมานั่งด้วยกันข้างหน้าสิ" พูดพลางกำพวงมาลัยรถเอาไว้แน่น ตั้งท่าว่าจะสตาร์ตออกไปได้ทุกเมื่อ
"เอ่อ ค่ะ" ว่านรักปิดประตูแล้วขยับมานั่งข้างคนขับ ใบหน้าหล่อเหลาทำให้เธอไม่กล้าหันไปสบตาเขาตรง ๆ
"ใส่เสื้อผ้าบ้าบออะไรแบบนี้" คำถามขัดกับหน้าตาของเขาทำว่านรักถอนหายใจออกมาอย่างผิดหวัง
"ก็...พ่อให้ฉันมาขึ้นเตียงกับคุณ ชุดก็เลยมีอยู่แค่นี้ ไม่ให้ใส่ชุดพวกนี้จะให้ใส่ชุดไหน"
"ก็รู้หน้าที่ดีนี่ ตั้งแต่มาถึง ยังไม่เคยได้ขึ้นเตียงเลยไม่ใช่เหรอ ?" เขาถามอย่างดูแคลน แต่มีหรือคนอย่างว่านรักจะสน
"ยัง เคยนอนแต่เสื่อกับนอนในไร่ สบายใจกว่าตั้งเยอะ" ว่านรักประชดประชัน ก่อนจะถูกอีกคนว่ากลับ
"อยากลองขึ้นเตียงดูบ้างไหมล่ะ สบายออก แค่ถ่างขาอย่างเดียว กับร้องเสียวออกมาก็พอ"
"ไม่เอา ฉันชอบงานในไร่ งานสบาย ผู้คนใจดี มีแต่คนคอยช่วยเหลือ"
"เหอะ ! ไม่ได้ชอบ เพราะผู้ชายมันเยอะรึไง"
"ชอบ มีผู้ชายคอยช่วยมันดีจะตายไป" เธอตอบกลับอย่างหมั่นไส้อีกคน ไม่รู้ทำไมถึงได้ให้เธอเกิดมาเจอกับคนพวกนี้ พ่อก็ขี้เหล้า เมายา ติดการพนัน มาเจอเจ้าหนี้ก็ยังปากหมาอีก แบบนี้ให้เธอทำไงได้บ้าง
"ปากเก่งจริง ๆ น่าจะใช้ทำอย่างอื่นให้เกิดประโยชน์กว่าการต่อปากต่อคำนะ"
"ใช้ทำอะไร" เธอถามกลับ มันดูไร้เดียงสา แต่อย่างว่า 27 ปีที่ผ่านมาเธอไม่เคยเลยกับเรื่องแบบนี้ ใช้ปากทำอะไรก็ยิ่งไม่รู้
"ก็ขัดดอกแทนพ่อเธอไง" ว่าจบก็พาเธอขับรถไปที่โรงแรมม่านรูด
"พามาที่นี่ทำไม"
"พามาขึ้นเตียงไงเล่า"
"จะบ้ารึไง ฉันอยากทำงานที่ไร่"
"แต่พ่อเธอติดหนี้ฉัน ก็ต้องใช้หนี้ให้ฉันแทนพ่อเธอดิวะ มันจะได้จบ"
"ก็บอกแล้วไง ว่าอยากทำงานในไร่"
"ได้ แต่ไปทำหน้าที่ของตัวเองก่อน"
"นี่ปล่อยนะ ! นายไม่เอาคนแก่ไม่ใช่รึไง" ว่านรักพูดขึ้นมา เพราะแอบได้ยินคำพูดของเขาที่พูดกับนายเกษมตั้งแต่วันแรกที่มาถึง
- Writer
