"ชื่ออะไร"
"คาร์ล คาสเทลลาร์"
"ทำไมฉัน จำไม่เห็นได้"
"คุณได้รับบาดเจ็บ นอนหลับไปนานหลายวัน บางทีสมองของคุณที่ได้รับความกระทบกระเทือนอาจจะหายไปชั่วคราว"
โกหกทั้งนั้น ! ใครมันจะไปพูดความจริง ว่าเธอคือเชลยของคาสเทลลาร์ และ เธอเกลียดเขาเอามาก ๆ
"เราคบกับเหรอ" โจวรินถาม เพราะไม่เชื่อคำพูดที่เขากำลังบอกออกมา
"จะบอกแบบนั้นก็ได้"
"แต่ฉันกลับไม่รู้สึกอะไรเลย"
"แล้วคุณรู้สึกยังไง ?" คาร์ลเอ่ยถามเธอ
"ไม่ชอบ ฉันไม่ชอบคุณ" โจวรินตอบอย่างชัดถ้อยชัดคำ
แม้ว่าความทรงจำจะถูกลบเลือนไปแล้ว แต่ทว่าความรู้สึกของเธอยังคงอยู่ ความรู้สึกที่คาร์ล คาสเทลลาร์กระทำย่ำยีต่อเธอเหมือนไม่ใช่คนรัก...
"แต่ผมชอบคุณ"
"จริงเหรอ"
"แล้วคุณรู้สึกยังไง ?"
"ฉัน...รู้สึกเกลียด ฉันเกลียดคนอย่างคุณ"
"นั่นเป็นเพราะความทรงจำที่ขาดหายไปของคุณต่างหาก ความจริงแล้ว เราสองคนรักกันมาก" ว่าพลางดึงเธอเข้ามากอด
ทว่า...อีกคนยังคงน
