ตั้งแต่วันที่โดนไล่ตะเพิด เลโอเหมือนกลายเป็นคนละคน เขาไม่ได้เที่ยวผับ ไม่ได้ควงสาวคนไหนอีก ทุกเย็นหลังเลิกเรียน เขามักจะโผล่มาที่หน้าโรงพยาบาลพร้อมกับถุงของกินที่คัดสรรมาอย่างดี
"ข้าวผัดปูร้านดังที่หมอชอบวันนี้คนต่อคิวเยอะมาก แต่ผมรอไหว"
เลโอยื่นถุงอาหารให้การ์ตูนที่กำลังจะก้าวขึ้นรถ เธอหยุดมองเขาด้วยสายตานิ่งเฉยก่อนจะพูดเสียงเรียบ "ฉันบอกแล้วไงว่าอย่ามาให้เห็นหน้า"
"ผมก็แค่เอาข้าวมาให้ไม่ได้จะทำอะไรซักหน่อย"
เลโอตอบเสียงอ่อย แววตาของเขาไม่มีความเจ้าชู้หลงเหลือ มีเพียงความอ่อนล้าที่ซ่อนอยู่
"ไม่ได้จะกวน... แค่อยากให้หมอได้กินอะไรดีๆ"
การ์ตูนนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะรับถุงอาหารไปแล้วเดินขึ้นรถโดยไม่หันกลับมามอง ทิ้งให้เลโอยืนยิ้มอยู่หน้าโรงพยาบาลเหมือนคนบ้า...
แค่นี้เขาก็มีความสุขแล้ว..
หนึ่งสัปดาห์ผ่านไป... วันที่ฝนตกหนัก
พายุเข้าสู่เขตกรุงเทพฯ อย่างหนัก การ์ตูนเพิ่งออกเวรดึก เธอเดิ
