ตัวท้อปวิศวะ คลั่งรักยัยหมอเด็ก

จีบเเบบฉบับตัวท้อป

เสียงแตรรถของเลโอดังสนั่นลั่นหน้าโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง ใจของเขาเต้นรัวไม่เป็นจังหวะ ไม่ใช่เพราะเป็นห่วงน้องสาวเพียงอย่างเดียว แต่เป็นเพราะความหวังเล็กๆ ที่ว่าเขาอาจจะได้เจอเธอคนนั้นอีกครั้ง

“พี่เลโอๆ ทางนี้คะ” เวลา น้องสาวคนเล็กที่ใบหน้าซีดเผือดเพราะพิษไข้โบกมือเรียกพี่ชายที่กำลังเดินดุ่มๆ เข้ามาในวอร์ดเด็ก

ช

เลโอรีบปรี่เข้าไปพยุงน้องสาว แต่ในจังหวะที่เขากำลังจะหันหลังเดินไปที่เคาน์เตอร์พยาบาลเพื่อทำเรื่องเบิกยา เสียงส้นสูงที่กระทบพื้นดัง *ตึก... ตึก....

อย่างมั่นคงก็ดังขึ้นใกล้ๆ

“หมอเจ้าคะ... คนไข้เตียงสามไข้สูงมากค่ะ” พยาบาลวิ่งมารายงาน

ร่างบางในชุดกาวน์สีขาวสะอาดตาที่สวมทับเดรสทำงานสีสุภาพเดินเข้ามาหาเคาน์เตอร์ เส้นผมสีน้ำตาลประกายถูกรวบขึ้นอย่างเป็นระเบียบ แต่เมื่อเธอเงยหน้าขึ้นสบตากับคนตรงหน้า... ทุกอย่างก็เหมือนหยุดหมุน

เลโอชะงักกึก ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ริมฝีปากที่เคยเหยียดยิ้มร้ายกาจกลับเม้มเข้าหากันแน่น...

ใช่ เธอจริงๆ

ส่วน การ์ตูนที่กำลังจะก้มลงดูชาร์ตคนไข้ก็ต้องชะงักไปชั่วครู่ ดวงตากลมโตคู่นั้นสั่นระริกก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาในเสี้ยววินาที เธอจำกลิ่นกายผู้ชายคนนี้ได้ดี... กลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่ติดตัวเขามาตั้งแต่วันนั้น

“คนไข้คือใครคะ?” การ์ตูนถามเสียงเรียบพยายามคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่น

“น..น้องสาวผมครับ”

เลโอตอบ สายตาเขายังคงจับจ้องไปที่ใบหน้าสวยของเธออย่างไม่วางตา “หมอ... สบายดีไหมครับ?”

การ์ตูนตวัดสายตามองเขานิ่งๆ “ฉันเป็นหมอ... หน้าที่ของฉันคือตรวจคนไข้ ไม่ใช่มานั่งสนทนากับใคร เชิญกรอกประวัติที่เคาน์เตอร์ด้วยค่ะ”

เลโอกระตุกยิ้มที่มุมปากอย่างนึกสนุกในความเย็นชาของเธอ เขาส่งน้องสาวไปให้พยาบาลดูแลก่อนจะเดินเข้าไปใกล้เคาน์เตอร์พยาบาลจนชิดร่างบางที่กำลังก้มหน้าเขียนชาร์ต

“ทำเป็นจำไม่ได้เหรอครับคุณหมอ?”

เลโอกระซิบเสียงต่ำจนคนข้างๆ พยาบาลต้องหันมามอง “คืนนั้นที่ผับ... ผมว่าเราค้างคาใจกันหลายอย่างนะ”

การ์ตูนชะงักปากกาในมือ เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ แววตาของเธอไม่มีความกลัวหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความหงุดหงิดที่ปิดไม่มิด

“ฉันไม่รู้ว่าคุณกำลังพูดเรื่องอะไร แต่ถ้าคุณจะมาป่วนวอร์ดเด็ก กรุณาออกไปค่ะ”

“ถ้าผมไม่ไปล่ะ?” เลโอโน้มตัวลงไปกระซิบข้างหูเธอ “ถ้าผมตะโกนบอกคนทั้งโรงพยาบาลว่า 'หมอเด็กแสนสวย' คนนี้... จริงๆ แล้วเป็นเมียชั่วคราวของผมเมื่อคืนก่อน คุณคิดว่าภาพลักษณ์คุณจะเสียไหมครับหมอ?”

การ์ตูนเบิกตากว้าง ความโกรธแล่นริ้วขึ้นมาบนใบหน้าสวย “คุณมันบ้า! ไอ้คนเพลย์บอยหน้าไม่อาย!”

“ครับ... ผมมันหน้าไม่อาย”

เลโอยืดตัวขึ้นเต็มความสูง แววตาที่มองเธอมันเต็มไปด้วยความต้องการที่ปิดไม่มิด

“และผมก็ไม่ปล่อยให้คุณหนีผมรอบสองแน่ บอกช่องทางติดต่อมา ไม่งั้นผมจะเฝ้าคุณอยู่ที่นี่จนกว่าจะเลิกงาน”

การ์ตูนกัดริมฝีปากแน่น เธอมองไปรอบๆ ที่เริ่มมีคนหันมาสนใจ ความกดดันทำให้เธอจำใจต้องคว้ากระดาษแผ่นเล็กๆ มาเขียนเบอร์โทรศัพท์แล้วยัดใส่มือเขา

“เอาไป! แล้วไสหัวไปซะ”

เลโอรับกระดาษมาด้วยรอยยิ้มผู้ชนะ เขามองดูเบอร์โทรนั้นด้วยสายตาเป็นประกาย ก่อนจะเดินเลี่ยงไปรับน้องสาว ทิ้งให้หมอสาวคนสวยยืนกำมือแน่นด้วยความโมโหปนหวั่นไหวที่หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ

หลังจากได้เบอร์มา เลโอไม่ได้ทำแค่ทักไปถามสารทุกข์สุกดิบ แต่เขารุกคืบด้วยความมั่นใจระดับสูงสุด เหมือนวิศวกรที่กำลังวางแปลนจีบสาวแบบละเอียดทุกขั้นตอน

เลโอส่งข้อความหาการ์ตูนแทบทุกชั่วโมง เริ่มจากคำทักทายกวนๆ ไปจนถึงการแอบส่งรูปถ่ายของเขาเองที่ถ่ายคู่กับรถหรูหรือภาพบรรยากาศในโรงพยาบาล

“หมอครับ... หิวจัง มีคนแถวนี้ใจร้ายไม่ยอมมาทานข้าวด้วยกันเลย”

“หมอรู้ไหมครับ ว่าการไม่ตอบแชทคนอื่นมันบาปนะ... โดยเฉพาะกับคนที่เป็นคนแรกของหมอน่ะ”

การ์ตูนที่นั่งอ่านแชทอยู่หน้าเคาน์เตอร์พยาบาลถึงกับต้องกดปิดหน้าจอแทบไม่ทัน ใบหน้าสวยขึ้นสีระเรื่อจนพยาบาลรุ่นน้องต้องหันมาแซว

ทุกครั้งที่เธอพักเบรก เลโอมักจะโทรเข้ามาด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่ฟังดูอ้อนๆ ผิดกับภาพลักษณ์เพลย์บอยสุดโหดในมหาลัย

"วันนี้มีเคสคนไข้เยอะไหมครับหมอ?"

"ยุ่งครับ... ไม่ว่าง" การ์ตูนตอบเสียงแข็ง

"งั้นผมเปลี่ยนคำถาม... คิดถึงผมบ้างไหมครับ? เพราะผมน่ะคิดถึงหมอจนไม่มีอารมณ์ไปมองสาวที่ไหนแล้วนะ"

คำพูดซื่อตรงจนน่าหมั่นไส้ของเลโอทำเอาการ์ตูนเผลอหลุดยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะรีบหุบยิ้มแล้วกดวางสายใส่เธอ

เลโอไม่ใช่แค่คนขี้เหงาที่แชทไปวันๆ เย็นวันต่อมา ร่างสูงในชุดเสื้อช็อปสีเข้มที่เป็นเอกลักษณ์ก็มายืนเด่นสง่าอยู่หน้าโรงพยาบาล เขาถือถุงอาหารบำรุงและผลไม้เกรดพรีเมียมมายืนดักรอราวกับจะเฝ้าเวร

"มาทำไมคะ?" การ์ตูนที่เพิ่งเดินออกมาจากวอร์ดเด็กขมวดคิ้วมุ่นเมื่อเห็นเขายืนพิงรถสปอร์ตคันหรู

"มารับหมอไปทานข้าวไงครับ"

เลโอส่งยิ้มหวานจนตาหยี

"วันนี้ผมลาสาวๆ ที่คณะมาเฝ้าหมอคนเดียวเลยนะ"

"ฉันไม่มีเวลาไปเที่ยวเล่นกับคุณหรอกนะ"

"งั้นไม่ไปเที่ยวเล่นไปทานข้าวเย็นที่บ้านผมไหม?"

เลโอเดินเข้าไปใกล้ ลดระดับเสียงลงจนดูจริงจัง "คุณแม่ผมบ่นอยากเจอหมอเด็กเก่งๆ แล้วผมก็อยากให้คุณเห็นว่า ผมน่ะไม่ได้เป็นเพลย์บอยอย่างที่ใครเขาพูดกัน"

การ์ตูนมองใบหน้าหล่อเหลาที่ดูมุ่งมั่นคู่นั้น แววตาของเขาที่มองมามันไม่มีความเจ้าชู้ฉาบฉวยเหมือนวันแรก แต่มันมีความ ‘จริงจัง’ ที่ทำให้เธอกลัว... กลัวว่ากำแพงที่เธอสร้างไว้จะพังลงเพราะผู้ชายตรงหน้านี้

"ถ้าไป... เลิกส่งข้อความกวนประสาทฉันได้ไหม"

เลโอกระตุกยิ้มอย่างผู้ชนะ

"ถ้าหมอใจอ่อนยอมไปกับผม ผมอาจจะพิจารณาดูครับ"

รถสปอร์ตคันหรูเคลื่อนตัวออกไปท่ามกลางสายตาของพยาบาลในตึกที่แอบมองด้วยความอิจฉา โดยที่การ์ตูนไม่รู้เลยว่าการก้าวขึ้นรถของเลโอในครั้งนี้ คือจุดเริ่มต้นที่ทำให้เธอเริ่มถอนตัวไม่ขึ้นจริงๆ