ตัวท้อปวิศวะ คลั่งรักยัยหมอเด็ก

ลองของตัวท้อป

V-Soul ผับหรูใจกลางเมือง

เสียงเพลงเบสหนักๆ กระแทกกระทั้นโสตประสาท บรรยากาศภายในผับคลาคล่ำไปด้วยผู้คน แต่สายตาคมกริบของเลโอกลับจับจ้องไปที่ร่างระหงในชุดเดรสสายเดี่ยวสีดำเว้าหลังที่นั่งดื่มอยู่โซนด้านล่าง

“เฮ้ยเลโอ.มึงกล้ามองแต่ไม่กล้าเข้าไปหาเหรอวะ?” คิวเพื่อนสนิทหัวเราะเยาะพลางกระดกเหล้าเข้าปาก “นั่นน่ะหมอการ์ตูนน้องสาวเจ้าของผับ สวย ดุ แถมฉลาดเป็นกรด สนใจไหมล่ะ?”

เลโอแค่นยิ้มที่มุมปาก แววตาเจ้าชู้ฉายชัด

“คนอย่างเลโอไม่เคยกลัวอยู่เเล้วกะอีเเค่หมอเด็กน่ะเหรอ น่าสนใจกว่าที่คิดอีก”

ร่างสูงก้าวเดินลงจากโซนวีไอพีตรงไปยังบาร์ที่การ์ตูนนั่งอยู่ เธอที่เริ่มมีอาการกรึ่มๆ เพราะดื่มไปหลายแก้วดูเซ็กซี่เย้ายวนเกินต้านทาน เลโอทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ ก่อนจะสั่งเครื่องดื่มแก้วแรงแล้วขยับเข้าไปใกล้จนกลิ่นน้ำหอมผู้ชายของเขาอบอวลอยู่รอบตัวเธอ

“คนสวยดื่มคนเดียวมันเหงา ให้ผมเป็นเพื่อนแก้เหงาคืนนี้ไหมครับ?”

การ์ตูนปรายตามองผู้ชายหน้าตาดีที่กล้ามาเต๊าะเธอ เธอจำเขาได้ดีว่าเขาคือรุ่นน้องที่มหาลัยและขึ้นชื่อเรื่องความเจ้าชู้ แต่คืนนี้ฤทธิ์แอลกอฮอล์ทำให้เธอตัดสินใจหันไปยิ้มยั่ว

“ชื่อเลโอสินะที่เขาว่ากันว่าตัวท็อปวิศวะฯ น่ะจริงไหม?”

“ลองพิสูจน์ดูไหมล่ะครับ?”

เลโอโน้มหน้าลงไปกระซิบข้างหู เสียงทุ้มแหบพร่าทำเอาคนฟังขนลุกซู่

ณ คอนโดหรูของเลโอ

อ๊า ..อ๊า .. จุกอ่า เบาๆหน่อยสิ อ้ะ ..

แรงอารมณ์ในคืนนั้นพุ่งทะยานสูงเกินควบคุม ความเร่าร้อนที่ทั้งสองมอบให้กันนั้นรุนแรงและดิบเถื่อนราวกับต่างฝ่ายต่างโหยหา ยิ่งเลโอสัมผัสได้ว่านี่คือครั้งแรกของเธอ เขายิ่งคลั่งไคล้และจัดหนักจนแทบไม่มีเวลาให้เธอได้พักหายใจ

จนกระทั่งยามเช้า...

แสงแดดจ้าส่องลอดผ่านผ้าม่านเข้ามา ร่างหนาของเลโอยังคงนอนแผ่หลาอยู่บนเตียงด้วยความอ่อนเพลีย เขายังคงหลับใหลอย่างหนักเพราะคืนที่ผ่านมาใช้พลังงานไปมหาศาล เสียงเคาะประตูห้องรัวๆ ของเพื่อนสนิทที่พยายามจะมาปลุกเขาไปเรียนในตอนสาย ทำให้เลโอต้องฝืนลืมตาขึ้นมาด้วยความมึนหัว

“ไอ้เลโอ ตื่นได้แล้วเว้ย สายแล้ว!”

เลโอขยี้ผมตัวเองอย่างหงุดหงิด พลิกตัวหวังจะกอดร่างบางที่เขาจำได้ว่ากอดไว้แน่นตลอดทั้งคืน แต่ทว่า... สิ่งที่สัมผัสได้กลับมีเพียงความว่างเปล่าและร่องรอยความเย็นชืดบนผ้าห่ม

เขาดีดตัวลุกขึ้นนั่งกวาดสายตามองไปรอบห้อง หัวใจกระตุกวูบเมื่อเห็นเพียงห้องที่เงียบสนิท ไม่มีแม้แต่เงาของหญิงสาวคนนั้น

“ไปแล้วเหรอ...”

เลโอพึมพำกับตัวเอง ความรู้สึกมวนท้องแล่นขึ้นมาอย่างประหลาด เขาจำได้แม่นว่าเธอครางชื่อเขาราวกับจะขาดใจ แต่ทำไมตื่นมาถึงทิ้งเขาไว้คนเดียวแบบนี้?

ในหัวเขามีแต่ภาพใบหน้าสวยๆ ที่บิดเบี้ยวด้วยอารมณ์รักและเสียงร้องที่เขาจำไม่ลืม เลโอได้แต่สบถออกมาเบาๆ ขณะมองรอยเล็บที่ต้นแขนตัวเอง นี่เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกหงุดหงิดจนแทบคลั่งที่ไม่ได้บอกลาผู้หญิงที่เพิ่งผ่านค่ำคืนอันแสนหวานมาด้วยกัน

"เชี่ยเลโอ! ตื่นได้แล้วเว้ย! สายแล้วนะมึง!"

เสียงโวยวายของ ไอ้คิวเพื่อนสนิทดังขึ้นพร้อมกับการเขย่าตัวเลโออย่างแรงจนเจ้าของร่างหนาบนเตียงต้องลืมตาขึ้นมาอย่างหงุดหงิด เลโอขยี้ผมสีเข้มของตัวเองพลางกวาดสายตามองไปรอบห้องคอนโดหรู ความเงียบงันที่เขารู้สึกได้นั้นทำให้ใจเขากระตุกวูบ

เขามองไปที่ฝั่งว่างเปล่าของเตียงที่ควรจะมีร่างบางของหมอคนสวยนอนอยู่ แต่นี่มันไม่มีอะไรเลย ไม่มีร่องรอย ไม่มีแม้แต่กลิ่นน้ำหอมกลิ่นวานิลลาจางๆ ที่เขาหลงใหล

"เธอไปแล้วเหรอวะ?"

เลโอพึมพำ น้ำเสียงแหบพร่า

"ใคร? สาวเมื่อคืนเหรอ? มึงไม่ต้องไปตามหาหรอก ไอ้คุณชายคนแบบมึงโดนฟันแล้วทิ้งบ้างก็ดีเหมือนกัน"

คิวหัวเราะร่า ก่อนจะเดินไปคว้ากุญแจรถ

"รีบแต่งตัวเลย วันนี้มีควิช ตอนเก้าโมง มึงไม่อยากโดนรีไทร์ใช่ไหม?"

เลโอไม่ได้ตอบอะไร เขาทำเพียงแค่หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเช็กดู แต่ก็ไม่มีเบอร์โทรหรือข้อความใดๆ ทิ้งไว้ มีเพียงความว่างเปล่าที่ทำให้เขารู้สึกหงุดหงิดอย่างบอกไม่ถูก ปกติผู้หญิงที่นอนกับเขามักจะเรียกร้องความสนใจ แต่คนนี้กลับหายวับไปเหมือนเป็นแค่ภาพหลอน

ณ โรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง

ในห้องพักแพทย์ การ์ตูนนั่งกุมขมับอยู่บนเก้าอี้ทำงาน ร่างกายของเธอปวดหนึบไปหมดโดยเฉพาะช่วงล่างที่บอกความชัดเจนว่าเมื่อคืนเธอผ่านอะไรมาบ้าง ใบหน้าสวยเนียนกริบที่เคยดูสดใสกลับมีรอยคล้ำใต้ตาเล็กน้อย

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

"หมอการ์ตูนคะ สภาพดูไม่ได้เลยนะนั่น"

หมอไอด้า เพื่อนสาวที่เป็นหมอสูติฯ เดินเข้ามาพร้อมแก้วกาแฟในมือ เธอมองเพื่อนรักด้วยสายตาจับผิด

"ดื่มหนักไปหน่อยหรือเปล่าหรือว่าเมื่อคืนเเกเสร็จ โจร?"

"เงียบไปเลยไอด้า"

การ์ตูนปราม แต่ใบหน้ากลับขึ้นสีระเรื่อ

"อุ๊ย! ท่าทางแบบนี้โดนของดีมาเหรอคะคุณหมอ?" ไอด้าเดินเข้ามาใกล้ กระซิบข้างหู

"เมื่อคืนฉันเห็นนะว่าใครลากเธอออกไปเลโอ วิศวะฯ ปีสาม ที่เขาว่ากันว่าใหญ่และดุนักหนาน่ะ ขนาดถึงขั้นเดินเซหรือเปล่าล่ะแม่คนสวย?"

การ์ตูนหน้าแดงซ่านจนถึงใบหู เธอไม่อยากยอมรับว่าเมื่อคืนเธอก็เผลอปล่อยตัวปล่อยใจไปกับเสน่ห์ร้ายกาจของผู้ชายคนนั้นอย่างหยุดไม่อยู่

"เขาไม่รู้จักฉัน ฉันก็ไม่รู้จักเขาจบแค่คืนนั้นพอ"

การ์ตูนพูดพลางพยายามตั้งสติ "ฉันต้องรีบไปตรวจคนไข้แล้ว"

อีกด้านที่มหาวิทยาลัย

เลโอเดินเข้าคณะวิศวะฯ ด้วยท่าทางที่ดูเย็นชาผิดปกติ เขาสวมเสื้อช็อปสีเข้ม กางเกงยีนส์ขาดเข่า แว่นตาดำที่บดบังแววตาทำให้ดูเข้าถึงยากกว่าเดิม เพื่อนในกลุ่มอย่าง เต และ บาส ต่างมองหน้ากันอย่างสงสัย

"ปกติมึงต้องควงสาวใหม่มาอวดแล้วนะเลโอ นี่เงียบกริบมาสองวันติด"

บาสทักขึ้น

"เบื่อ" เลโอตอบสั้นๆ ก่อนจะทรุดตัวลงนั่ง สายตาเขามองออกไปนอกหน้าต่างคณะ ใจเขามันเอาแต่นึกถึงรสจูบที่ร้อนแรงและแววตาเย้ายวนของการ์ตูน ภาพที่เธอขยับตัวอยู่ใต้ร่างเขาในคืนนั้นยังคงติดตาไม่จางหาย

เขารู้สึกเหมือนมีบางอย่างขาดหายไปความกระหายที่เคยมีต่อผู้หญิงคนอื่นหายวับไปหมด เหลือเพียงความหงุดหงิดที่เขายังหาตัวเเม่คุณหมอคนสวย คนนั้นไม่เจอ

ครืด ครืด.

ฝนตอนนั้นเอง เสียงเรียกเข้ามือถือเขาก็ดังขึ้น เป็นสายจากลีวายส์ฝาแฝดน้องเขาเอง

"เฮ้ยพี่เลโอ เวลาน้องเวลาไข้สูงมาก พี่รีบมารับไปโรงพยาบาลที ตอนนี้ผมติดสอบย่อย ออกไปไม่ได้"

คำว่า โรงพยาบาลทำให้หัวใจของเลโอเต้นผิดจังหวะ บางที นี่อาจจะเป็นโอกาสเดียวที่จะทำให้เขาได้เจอเธออีกครั้ง