ที่โรงพยาบาล บรรยากาศในวอร์ดผู้ป่วยเด็กยังคงเต็มไปด้วยความเร่งรีบ หมอการ์ตูนเดินตรวจคนไข้ตามปกติ ทว่าร่างกายของเธอเริ่มประท้วงหนักขึ้นเรื่อยๆ อาการเวียนหัวแล่นริ้วขึ้นมาเป็นระลอกจนภาพตรงหน้าเริ่มเบลอและหมุนเคว้ง กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อที่เคยชินกลับฉุนกึกจนเธอต้องยกมือขึ้นปิดปากซ้ำๆ
"หมอการ์ตูนคะ ไหวไหมคะ หน้าซีดมากเลยค่ะ"
พี่พยาบาลเอ่ยทักด้วยความจำเป็นห่วงเมื่อเห็นคุณหมอสาววิทยากรยืนเกาะราวเตียงคนไข้แน่น
"ไหวค่ะ... แค่หน้ามืดนิดหน่อ..."
คำว่าไห่วยังไม่ทันสิ้นเสียง ร่างระหงของการ์ตูนก็ร่วงวูบลงกับพื้นโชคดีที่พี่พยาบาลและบุรุษพยาบาลแถวนั้นถลันเข้ามาคว้าตัวไว้ได้ทันท่วงที ท่ามกลางความตกใจของคนทั้งแผนก
การ์ตูนลืมตาขึ้นมาอีกครั้งพบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียงคนไข้ในห้องพักฟื้นพิเศษ สายน้ำเกลือระย้าต่อเข้าที่หลังมือเรียว ความวิงเวียนทุเลาลงไปบ้างแล้ว แต่สิ่งที่ทำให้เธอต้องชะงักคือแผ่นกระดาษรายงานผลต
