เลโอยืนนิ่งราวกับร่างที่ไร้วิญญาณ ความเงียบในห้องโถงบีบคั้นจนเขาแทบสำลักอากาศหายใจ คำสั่งเฉียบขาดของคุณเกริกพลยังคงดังก้องอยู่ในหัวราวกับเสียงเอฟเฟกต์สะท้อนที่ไม่มีวันสิ้นสุด
"ฉันให้เวลาแกทำใจจนถึงวันเรียนจบแต่ระหว่างนี้ แกต้องไปทานข้าวและทำความรู้จักกับหนูเมจิไว้ซะ อย่าให้ทางโน้นเขาติติงเรื่องมารยาทได้"
บิดาทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงเย็นชา ก่อนจะลุกเดินขึ้นชั้นบนไปโดยไม่หันกลับมามองลูกชายคนโตอีก
คุณหญิงเมษาเดินเข้ามาลูบแขนลูกชายด้วยความสงสารและรู้สึกผิด
"เลโอ... แม่ขอโทษนะลูก แต่สถานการณ์ของครอบครัวเราตอนนี้มันวิกฤตมากจริงๆ ถ้าไม่ได้ทุนจากฝั่งโน้น เราอาจจะล้มละลาย"
เลโอไม่ได้ตอบอะไร ใบหน้าของเขาเรียบตึงจนดูน่ากลัว ชายหนุ่มค่อยๆ แกะมือมารดาออกเบาๆ ก่อนจะหมุนตัวเดินดิ่งออกจากคฤหาสน์ไปโดยไม่ฟังเสียงเรียกของใครทั้งสิ้น
สวนหย่อมข้างคฤหาสน์
เลโอทรุดตัวลงนั่งบนม้านั่งหินอ่อน แสงแดดยามเย็นที่สา
