การ์ตูนยักไหล่ใส่คำขู่ของเลโออย่างไม่ยี่หระ เธอทำเพียงแค่กระตุกยิ้มมุมปาก จิบไวน์ราคาแพงในแก้วคริสตัลอย่างใจเย็นราวกับเป็นเจ้าถิ่นที่รู้ดีว่าควรวางตัวอย่างไรท่ามกลางสายตาหิวกระหายของผู้ชายหลายสิบชีวิตในร้าน เธอจงใจขยับเรียวขาที่สวมรองเท้าส้นสูงเข็มให้ไขว้กันอย่างช้าๆ ภายใต้โต๊ะตัวยาว แรงดึงดูดระหว่างเธอกับเลโอนั้นรุนแรงจนเพื่อนฝูงในกลุ่มต่างเริ่มขยับตัวออกห่างเพราะทนความกดดันและรังสีอำมหิตที่เลโอแผ่ออกมาไม่ไหว
เลโอขบกรามแน่นจนนูนชัด เขาเริ่มคุมอารมณ์ตัวเองไม่อยู่แล้ว เมื่อเห็นสายตาโลมเลียของไอ้พวกแขกในผับที่จ้องมองมายังคู่ขา ของเขา ยิ่งการ์ตูนหัวเราะเสียงใสแล้วโน้มตัวลงมาประชิดเขาเพื่อแกล้งกระซิบเย้าแหย่ เขาก็ยิ่งแทบคลั่ง มือหนาบีบต้นแขนเธอเบาๆ อย่างคาดโทษก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง พลางคว้าข้อมือเธอให้ลุกขึ้นตามแรงดึง
"กลับ... เดี๋ยวนี้"
เลโอสั่งเสียงแข็ง ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบร้านเห
