ทันทีที่เข็มนาฬิกาบอกเวลาตีสาม เลโอที่อาบน้ำเปลี่ยนชุดใหม่จนสะอาดสะอ้านเพื่อกลบเกลื่อนร่องรอยของ กิจกรรม เมื่อคืน ก็มาจอดรถรออยู่หน้าตึกฉุกเฉินตั้งนานแล้ว
การ์ตูนเดินออกมาในสภาพอ่อนเพลีย ร่างกายซูบซีดจากความเหนื่อยล้าจากการผ่าตัดเคสด่วน เธอเห็นรถสปอร์ตคันคุ้นตาจอดรออยู่ก็ถอนหายใจยาว ก่อนจะเดินไปเปิดประตูรถฝั่งข้างคนขับแล้วทิ้งตัวลงนั่ง
“หมอเสร็จงานแล้วเหรอครับ?”
เลโอถามด้วยน้ำเสียงปกติ ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทว่าแววตาของเขาดูขุ่นมัวและห่างเหินกว่าทุกที
การ์ตูนปรายตามองเขาด้วยความสงสัย เธอขมวดคิ้วมุ่นทันทีที่ได้กลิ่นจางๆ ของน้ำหอมผู้หญิงที่ลอยมาปะทะจมูก... กลิ่นวานิลลาหวานเลี่ยนที่เธอไม่คุ้นเคย มันผสมกับกลิ่นบุหรี่ที่เขาเพิ่งสูบไปหมาดๆ
"คุณไปไหนมา?"
การ์ตูนถามเสียงเรียบ พยายามคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่น
"ผมก็อยู่แถวนี้... นั่งรอหมอไงครับ หมอจำไม่ได้เหรอ"
เลโอตอบกวนๆ แต่เขาหลบสายตาเธอไปม
