อากาศเย็นสบายของเมืองดานัง ประเทศเวียดนาม ไม่ได้ช่วยให้หัวใจของการ์ตูนรู้สึกดีขึ้นเท่าใดนัก จนกระทั่งเธอเดินออกมาถึงทางออกของสนามบิน สายตาคู่สวยที่ผ่านการร้องไห้มาอย่างหนักก็มองเห็นร่างของพี่คอปเตอร์ พี่ชายเพียงคนเดียวของเธอ และพี่หมิง พี่สะใภ้ที่ยืนรออยู่ด้วยความเป็นห่วง
ทันทีที่สายตาประสานกันความอดทนทั้งหมดที่การ์ตูนสั่งสมมาก็พังทลายลง หญิงสาวทิ้งกระเป๋าเดินทางแล้ววิ่งเข้าไปซุกตัวในอ้อมกอดที่คุ้นเคยของพี่ชาย ปล่อยโฮออกมาเสียงดังอย่างไม่อายผู้คน พี่คอปเตอร์กอดน้องสาวแน่นพลางลูบหลังปลอบโยน ส่วนพี่หมิงก็เข้ามาร่วมกอดด้วยความสงสารจับใจ
" ฮือ ฮือ ..พี่คอป น้องไม่เหลือใครเเล้ว "
"ไม่ต้องร้องนะการ์ตูน... ไม่เป็นไรแล้วนะ อยู่กับพี่แล้ว ทุกอย่างจะดีขึ้นเอง"
เสียงทุ้มของพี่ชายที่ไม่ได้ยินมานานทำให้น้ำตาของเธอยิ่งไหลหนักขึ้น แต่มันเป็นน้ำตาที่ปนความรู้สึกปลอดภัยว่าต่อจากนี้ เธอจะไม่ต้องสู้เพียง
